Berthold Gunster - Ja

Geen ja-maar maar ja stelt Berthold Gunster

zie www.leestafel.info/berthold-gunster

Dettie

Leuk! Ik vind het omdenken van Berthold Gunster vaak zeer inspirerend. Ik volg ook de Facebookpagina en daar komen soms echt heel rake teksten voorbij.

Het komt op mij toch weer over als het zoveelste zelfhulpboek, dat je uiteindelijk met een naar gevoel achterlaat, waardoor je nog dieper in de put raakt. Veel is uiteindelijk ook een kwestie van geluk. Het leven is niet zo maakbaar als we wel denken.

Eigenlijk is dit geen zelfhulpboek, eerder een andere manier van kijken naar iets.

De auteur dringt ook niets op, zegt alleen dat het mogelijk wat makkelijker leven is als je van een probleem een uitdaging maakt.

Maar meldt ook dat mensen met trauma's en zware depressies er misschien er iets aan hebben. Hij laat mensen dingen zien maar het is ana iemand zelf om er wat mee te doen. Hij laat iedereen erg in hun waarde vind ik. Er is geen dwingelandij of geheven vingertje.

Dettie

Ik weet het niet, maar als ik de bespreking zie komt het toch wel een beetje zo over. Misschien zonder geheven vingertje, maar die afkeer van het woordje 'maar' zegt wat mij betreft al genoeg.

Er is geen afkeer van het woordje ja-maar. De schrijver laat alleen zien dat als je op alles 'ja-maar' zegt, of 'ik ben nu eenmaal zo', of 'nou en?' dat je dan gelijk voor veel dingen de deur dichtgooit, je sluit dan ook alle mogelijkheden die er óók zijn uit.

Er is een citaat van Pipi Langkous 'Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk dat ik het wel kan.' Dát is omdenken.

Veel mensen zeggen bijv. 'Dat kan ik niet,' ik zelf vraag dan meestal, heb je het wel eens geprobeerd dan? En vaak is dat niet het geval. Maar door te roepen 'Ik kan het niet' sluit je ook gelijk de mogelijkheid om het te leren uit en er mogelijk verder mee te komen.

Wat de schrijver aangeeft is dat je bij een probleem, wat het ook is, eerst kijkt wat het probleem inhoudt, dan helemaal accepteert dat het probleem er is en dan er wat mee gaat doen.

Bijv. iemand die altijd op topniveau heeft hardgelopen, beschadigd zijn knie zodanig dat het niet meer kan. Het probleem is dus dat diegene niet meer hard kan lopen.

Dát accepteren is enorm moeilijk want dat lopen was diegene zijn lust en zijn leven.

Maar je kunt het niet veranderen, hardlopen kan niet meer. Maar hij heeft in als die jaren wel heel veel kennis opgedaan over hardlopen.

Als hij zich blijft focussen in, ja-maar... ik kan niet meer hardlopen, staat alles letterlijk stil, gaat al die kennis verloren.

Diegene kan ook denken, het feit is dat hardlopen niet meer gaat maar ik kan wel sportmensen/hardlopers gaan begeleiden, en zo toch wat met zijn passie doen, alleen op een andere manier dan hij aanvankelijk dacht. Dat is omdenken. Van een probleem een uitdaging maken.

Dit is even kort door de bocht de strekking van omdenken.

Dettie