Kristina Vindevogel & Hendrik De Clerck - Met de deur in huis

Ja, in België is het zeker veel breder. In Nederland horen sommige taken die de Belgische gerechtsdeurwaarder uitvoert eerder onder die van de notaris.

Tja deurwaarders. Niet bepaald een populair beroep, maar wel noodzakelijk. Ik heb er wel eens mee te maken gehad, doordat de man bij wie ik inwoonde onder andere geen huur betaalde. En dat was niet omdat hij geen geld had.

Kortom huisontruiming op het moment dat ik tijdelijk bij m'n ouders was. Veel spullen zoek en uiteindelijk alles teruggekregen. De deurwaarder bleef alleen zitten met een videorecorder, waarmee je natuurlijk geen huurschuld van een half jaar dekt. Als hij beter had gekeken, had hij een verzameling Eerste Dag enveloppen kunnen vinden, maar die waren met de rest van de spullen die op straat waren beland, door de gemeente in een container opgeslagen. Die verzameling was niet van mij, dus die bleven in de container achter.

Toch zijn de Belgische gerechtsdeurwaarders zelf heel enthousiast over hun beroep. Vooral omdat het zo veelzijdig is. Het voorwoord is geschreven door een negentigjarige gerechtsdeurwaarder die al zestig jaar in het vak zit! Dat zegt genoeg, lijkt me.

Dat geloof ik graag, maar in Nederland horen mensen meestal alleen iets over deurwaarders als het huis van iemand met schulden ontruimd wordt en dan is de deurwaarder in zekere zin de gebeten hond, terwijl de schuldenaar natuurlijk zielig is. De deurwaarder wordt dan toch een beetje als de booswicht afgeschilderd. Het is natuurlijk allemaal niet zwart-wit.

In België zijn ze ook allesbehalve populair. Ze komen natuurlijk nooit met vrolijk nieuws. In het boek leggen ze uit waarom ze toch veel voldoening uit hun werk halen. Het is natuurlijk ook zo dat een gerechtsdeurwaarder nooit zomaar komt. Soms is het een opeenstapeling van pech en kun je de schuldenaar eigenlijk niks verwijten, andere keren heeft iemand bijvoorbeeld gewoonweg enveloppen met bekeuringen en de daaropvolgende brieven met afbetalingsmogelijkheden ongeopend gelaten.

Degene bij wie ik inwoonde hoorde bij de laatste groep. Post bleef gewoon ongeopend op tafel liggen.

Het punt is natuurlijk ook dat de deurwaarder zelf een veel beter zicht heeft op z'n beroep, dan de gemiddelde mens, die de deurwaarder in feite alleen ziet als de persoon die een huis laat ontruimen. En ja, dat vinden mensen niet leuk.