Fleur de Weerd - Het land dat maar niet wil lukken

Ik vraag me af of je ooit kunt weten wat er allemaal speelt. Als je een land bekijkt met onze westerse blik ziet het er anders uit dan wanneer je daar in opgroeit. Je moet alle kanten kennen, en dan nog.

Maar als we niet optimistisch blijven is alles voor hen verkeken.

Ja daarom heeft Fleur de Weerd er ook in tijdje gewoond om te kijken hoe het er aan toe gaat in Oekraïne. Ze woonde eerst bij een Oekraïense moeder en dochter die een leven leidden zoals bijna alle Oekraïners hebben, en daarna bij een vrouw die gestudeerd had. Ze verbleef ook een tijd in Donetsk waar alles en iedereen afhankelijk is van de mijnbouw en het ruige land. enz.

Het is natuurlijk wat anders dan erin opgroeien maar dan nog, waar groei je op, in West Oekraïne of in Oost Oekraïne. Het is net als in Nederland, Limburgers zijn ook anders dan Friezen en daar weten wij ook niet veel van. We komen door Limburg of Friesland maar wat een Limburger een Limburger maakt, weten ook alleen zij.

Maar Fleur de Weerd heeft wel veel moeite gedaan om het héle land in kaart te krijgen en te doorgronden. Ik denk dat als je er 20 jaar woont dat je dan eventueel iets van het Oekraïense zal meekrijgen, net als wij ons dan mogelijk Friezen of Limburgers kunnen voelen of iets wat er in de buurt komt.

Dettie

Ik vind het heel goed dat dit soort verhalen beschikbaar zijn, ik bedoelde zeker niets denigrerends.

Maar zelfs al heeft de schrijfster alles goed bekeken, dan nog. Je zou de beschikking moeten hebben over nog meer ( en zelfs dan). Maar het is ondoenlijk om het allemaal te lezen! Al heb je het maar over Friezen en Limburgers!

Wat betreft de stem aanstaande woensdag had ik al een keuze genaakt. Ik vind het erg belangrijk dat men wel gebruik maakt van het stemrecht!

Het kwam ook niet denigrerend over hoor, ik lichtte alleen het boek ietsje meer toe. In feite zou ik natuurlijk nog veel meer willen vertellen.

Als je het blog van Fleur de Weerd leest dan merk je dat het land haar ook niet loslaat. Ze is nu sinds februari weer in Nederland maar ze is er nog erg mee bezig. Ik denk dat het sowieso lastig is om iets weer te geven, ook al woon je er al je hele leven, dan nog is en blijft een weergave van één persoon. Een jong persoon heeft misschien weer een heel ander verhaal dan een oud persoon want er wordt altijd vanuit hun eigen ervaringen gesproken.

Ik vind het erg moeilijk om te beslissen wat ik zal stemmen. Er zitten enorm veel plussen en minnen aan, en ik weet eigenlijk te weinig overal van om een goede keus te maken. Ik begrijp sowieso het hele referendum niet zo. Soms heb ik het gevoel dat het meer te doen was om te kijken of het vereiste aantal mensen wel gehaald zou worden, of ze het voor elkaar zouden krijgen dat er een referendum zou komen en dat het niet eens zozeer om Oekraïne gingn. Ik weet ook nog steeds niet precies wat het inhoudt, het hele verdrag is iets van 330 pagina's opgesteld in het Engels. Maar dit terzijde, het gaat om het boek.

Als je de verhalen leest lijkt het erop alsof de bevolking in een soort pat-stelling zit. Ze gaan niet voor- of achteruit, ze doen precies zoals het was in de communistische tijd. Laten alles gebeuren en weten dat alles door en door corrupt is. Dit krijg ik overigens van diverse kanten bevestigd via de kranten en tv en radiouitzendingen. Het Oosten voelt zich ook veel meer verwant met Rusland en het Westen meer met Europa. Het verschil is in het boek duidelijk te merken. Daardoor is het ook zo interessant én verbijsterend.

Dettie

Wat een boeiend boek dit. Met veel plezier gelezen, al is plezier niet het goede woord voor dit land.

Fijn ook om dit boek te lezen nadat we na ons referendum zoveel over de Ukraine hebben gehoord.

Ja inderdaad boeiend. Het boek heeft me nog lang beziggehouden. Heb me vaak proberen voor te stellen hoe het is als alles geregeld wordt en je eigenlijk geen eigen initiatief hoeft te hebben. Je krijgt toch wel werk, je hebt toch wel een inkomen. Geen mening kunnen/mogen hebben, ook zoiets.

Hoe zal dat zijn? Hoe is dat dan? Leef je gewoon en laat je de dagen maar komen? Geen idee maar wel heel boeiend.

En dan mag ineens alles wel en moet je wel zelf stappen zetten en zelf werk zoeken... Hoe vreemd zal dat zijn!

Dettie