David Adam - Het houdt niet op

Het is niet voor niets dat mensen zeggen dat je beter een gebroken been, dan een depressie kan hebben. Een gebroken been kan iedereen zien en iedereen begrijpt ook dat er iets niet in orde is. Bij een depressie (en dat geldt natuurlijk net zo goed voor andere psychische problemen) is het probleem niet zichtbaar en lijken mensen vaak te denken dat het gewoon een kwestie van doorbijten is.

Renate schreef : Het is niet voor niets dat mensen zeggen dat je beter een gebroken been, dan een depressie kan hebben. Een gebroken been kan iedereen zien en iedereen begrijpt ook dat er iets niet in orde is. Bij een depressie (en dat geldt natuurlijk net zo goed voor andere psychische problemen) is het probleem niet zichtbaar en lijken mensen vaak te denken dat het gewoon een kwestie van doorbijten is.

Klopt helemaal. Het verbaast me wel altijd dat mensen ook vaak niet bereid zijn de moeite te willen nemen het te begrijpen.

Annemarie schreef : Het is niet voor niets dat mensen zeggen dat je beter een gebroken been, dan een depressie kan hebben. Een gebroken been kan iedereen zien en iedereen begrijpt ook dat er iets niet in orde is. Bij een depressie (en dat geldt natuurlijk net zo goed voor andere psychische problemen) is het probleem niet zichtbaar en lijken mensen vaak te denken dat het gewoon een kwestie van doorbijten is.

Klopt helemaal. Het verbaast me wel altijd dat mensen ook vaak niet bereid zijn de moeite te willen nemen het te begrijpen.
Misschien omdat psychische problemen niet zichtbaar zijn? Mensen die andere problemen hebben, die niet direct zichtbaar zijn, hebben ook vaak problemen met erkenning.

Bij psychische problemen komt daar nog bij dat mensen nooit het idee hebben dat het hun kan overkomen. Bovendien gaat men het vaak vergelijken met dingen waar men zelf last van heeft en die men niet direct als een ernstig probleem ervaart. Bijvoorbeeld bij een depressie denkt men dat het wel net zo iets zal zijn als eens een keer een beetje somber zijn. Dat kent iedereen misschien wel en dan is de redenering dus snel dat er sprake is van aanstellerij, omdat die sombere bui van mensen vanzelf verdwijnt, of opgelost kan worden door iets leuks te doen of iets dergelijks. Dat een depressie wel iets anders is dan een beetje somber zijn, vergeet men dan voor het gemak maar.

Dat was ook een van de motivaties voor de schrijver om dit boek te schrijven.

Over dwangstoornissen wordt vaak lacherig gedaan, vooral als het vreemde vormen aanneemt, of mensen zeggen dat iemand zich er overheen moet zetten of zich niet moet aanstellen.

Terwijl als je dit boek leest je alleen maar compassie kunt hebben voor mensen die levenslang met deze aandoening worstelen.

En bewondering, veel mensen functioneren ook nog gewoon en lijden in stilte/

Willeke schreef : Dat was ook een van de motivaties voor de schrijver om dit boek te schrijven.

Over dwangstoornissen wordt vaak lacherig gedaan, vooral als het vreemde vormen aanneemt, of mensen zeggen dat iemand zich er overheen moet zetten of zich niet moet aanstellen.

Terwijl als je dit boek leest je alleen maar compassie kunt hebben voor mensen die levenslang met deze aandoening worstelen.

En bewondering, veel mensen functioneren ook nog gewoon en lijden in stilte/

Eigenlijk zouden we daar geen boek voor nodig moeten hebben maar gewoon eens wat meer begrip voor elkaar moeten opbrengen. Helaas gebeurt dat in de praktijk niet en daarom ben ik blij dat dit boek er is!

Annemarie schreef : Dat was ook een van de motivaties voor de schrijver om dit boek te schrijven.

Over dwangstoornissen wordt vaak lacherig gedaan, vooral als het vreemde vormen aanneemt, of mensen zeggen dat iemand zich er overheen moet zetten of zich niet moet aanstellen.

Terwijl als je dit boek leest je alleen maar compassie kunt hebben voor mensen die levenslang met deze aandoening worstelen.

En bewondering, veel mensen functioneren ook nog gewoon en lijden in stilte/

Eigenlijk zouden we daar geen boek voor nodig moeten hebben maar gewoon eens wat meer begrip voor elkaar moeten opbrengen. Helaas gebeurt dat in de praktijk niet en daarom ben ik blij dat dit boek er is!
Helaas vrees ik dat dit soort boeken vooral gelezen wordt door mensen die toch al voor dit soort dingen openstaan en niet door de mensen wier ogen eens geopend moeten worden.