In de eerste plaats is blijvend van een verslaving afkomen, vaak bijzonder moeilijk. Kijk bijvoorbeeld naar rokers, die zelfs als ze al longkanker hebben, of extra zuurstof nodig hebben, nog steeds door blijven roken. En dan hebben we het dus over iets dat zich niet in een bepaalde subcultuur afspeelt, maar over iets dat gewoon geaccepteerd is.
Toen ik in therapie zat, was daar ook een vrouw van mijn leeftijd, die op een gegeven moment aan medicijnen verslaafd was geweest en daar van afgekickt was. Later raakte ze aan gokken verslaafd, kortom, de ene verslaving werd min of meer ingeruild voor de andere verslaving.
Heroïnegebruik speelt zich toch af in een bepaalde subcultuur en het is maar de vraag in hoeverre de maatschappij op een ex-verslaafde zit te wachten. Dan is een terugval naar een vertrouwd milieu wel heel aantrekkelijk.
Bij mij in de flat woonde een ex-verslaafde. Ik geloof dat ze nog wel methadon gebruikte. Ze leefde samen met een transgender, die ook min of meer voor haar zorgde, omdat haar gezondheid erg slecht was. M'n vader was met ze bevriend. Inmiddels is de ex-verslaafde overleden en woont haar vriendin (de transgender) alleen in het huis. Het is wel een aardige vrouw en m'n vader heeft regelmatig contact met haar.
Als je meer wilt weten over het proces van afkicken en weer verslaafd raken, zou je misschien eens iets van René Stoute moeten lezen.
Ik sluit niet uit dat de schrijfster dit tweede boek heeft geschreven omdat er mensen zullen zijn die willen weten hoe het nu met haar gaat. Het is een manier om aan geld te komen, nietwaar. De banen zullen wel niet voor het oprapen liggen voor een ex-verslaafde.