Suzanna Jansen: Het pauperparadijs

Mijn punt van kritiek is dus juist dat ze die geschiedenis van Veenhuizen wel helemaal afmaakt. Nou ja, niet dàt ze het doet, maar de manier waarop. Inderdaad: dan zit er geen familie meer van haar, heeft het verhaal eigenlijk niets meer met Veenhuizen te maken.

Dat was ook het enige dat ze af kon maken. De rest is er nog steeds en in Noord is de rimboe nog steeds een moeilijke wijk. Tuindorp Oostzaan is inmiddels grotendeels vergroeid met heel Amsterdam Noord. Voor de 'echte' Amsterdammers is Noord trouwens geen Amsterdam.

Dettie

Ik begrijp het allemaal wel, maar toch vind ik dat ze had moeten kiezen..

Eigenwijs he. Maar ik gun haar de nominatie zeker!

Ik begrijp ook wel wat jij bedoelt. Jij had liever gehad dat ze alleen Veenhuizen besprak als het relevant was voor de familie en niet de hele geschiedenis van Veenhuizen zelf erbij halen... of achterin het boek die geschiedenis zetten.

Dettie

Zo werd het boek aangeprezen immers: een schrijfster die ontdekt dat ze afstamt van mensen uit die kolonie.

Niet een boek over de kolonie..

Een geweldig boek. Ik heb het nog niet uit, maar wil er hier wel alvast wat over zeggen.

De aanzet om te zoeken naar haar voorouders was het verhaal over vermoedelijke adel en misgelopen erfenis.

Dat trok me meteen aan, want ook in onze familie waarde er vroeger, toen mn oma nog leefde, zo'n verhaal.

Mijn oma was als baby in een weeshuis, geleid door kloosternonnen, terecht gekomen in Steenwijkerwold.

Wij vroegen ons altijd af, hoe het kan dat kinderen nog ouders hadden en toch in een weeshuis zaten.

Dit boek maakt toch best een hoop gebeurtenissen in die tijd duidelijk.

Mijn zuster is bezig met stamboekonderzoek en als ik het boek uit heb, zal ik het aan haar doorgeven.

Ze kan voor vreemde zaken komen te staan.

Ik ga gauw verder lezen.

Het Pauperparadijs gelezen.

Wat een knap debuut. Ik heb het boek met plezier gelezen. Al is plezier misschien niet het juiste woord. Wat kan iets wat met zulke idealistische bedoelingen begonnen is toch verkeerd uitpakken.

Mooi beschreven ook hoe de lijn van armoe doorloopt van generatie op generatie en pas in "onze'generatie er iets meer van gelijkwaardige kansen sprake is.

Schokkend vond ik ook hoe weinig genaraties het nog maar terug is dat de kindersterfte zo groot was dat er bijna in iedere gezin wel drie of vier kinderen overleden. Dat kun je je niet meer voorstellen.

Wat leuk toch dat er de laatste jaren zoveel toegankelijke nonfictie over de geschiedenis verschijnt wat ook nog zijn weg vind naar een groot publiek.

Wil