Suzanna Jansen: Het pauperparadijs

Voor mij is het al een paar maanden geleden dat ik het boek heb gelezen, maar ik denk er nog vaak aan. Dit verhaal blijft je bij, omdat het de geschiedenis is van de gewone mensen en inderdaad nog maar heel kort geleden.

Typisch dat wat in een vorige generatie is gebeurd honderd jaar ver weg lijkt. Kindersterfte, vrouwenkiesrecht, mensenrechten, het lijkt allemaal al eeuwen te overwonnen/gewoon.

Mijn jongste broer vond dat gedoe elk jaar met de dodenherdenking en de hele maand mei oorlogsfilms heel vervelend. Totdat ie in een ziekenhuis een oude man hoorde vertellen over zijn belevenissen van die oorlog. Toen drong het pas tot hem door.......en er leven nog mensen die dat hebben meegemaakt.

Ja ik had dat vooral op het laatst heel erg, mijn Oma, en ik denk de Oma's van heel veel mensen, had het in de crisistijd ook erg arm. Dat brengt zo'n verhaal meteen heel dichtbij.

Als je ook leest hoe de "bijstand'toen in elkaar zat.

Ik was al lezend ook wel heel erg blij met ons huidige stelsel.

Willeke

Goed dat de geschiedenis van oma's en opa's in boekvorm wordt verteld.

Heel weinigen hebben toegang tot de echt historische bronnen, media zijn er natuurlijk, maar een 'verhaal' maakt het altijd 'echter'.

Vaak hebben de mensen in die tijd geen besef van alles wat er meespeelt in de 'politieke' wereld, nu trouwens ook niet.

Boeken met een 'maatschappelijke' achtergrond lijken me echt noodzakelijk.

Dit is een reactie in een notendop.

Het boek heb ik niet gelezen, het intrigeert me wel.

Ik blijf het volgen op Leestafel.

mia

Ik heb ook het boek De proefkolonie gelezen van Wil Schackmann. Dat is het verhaal over de eerste bewoners in Frederiksoord. Daaruit is Veenhuizen voortgekomen, de strafkolonie.

De Proefkolonie is meer een 'geschiedenisboek' dan Het pauperparadijs maar ook erg interessant om te lezen.

Dettie

die even de nieuwe linken naar de verslagen van Het pauperparadijs geplaatst heeft.

De opmaak wordt nog veranderd op de site, zover ben ik nog niet.

Ik vond het een mooi boek. Wat me inderdaad is bijgebleven is hoe goede bedoelingen verkeerd uit kunnen pakken. Vooral het feit dat mensen, door alle controle op hun doen en laten, later moeite hebben om de dingen zelf te regelen.

Ik begrijp niet zo goed waar je naar verwijst Renate. Je bedoelt de tijd dat mensen in Veenhuizen zaten? Dat in de koloniën alles voor ze geregeld werd.

Het waren toch vaak mensen die al een heleboel ellende achter de rug hadden voordat ze daar terecht kwamen. Toentertijd was zwerven ook nog strafbaar. Maar mensen kwamen in de koloniën omdat ze aan lager wal waren geraakt en een erg armoedig leven hadden geleid. Die armoede kon door onvoorziene omstandigheden komen.

Aanvankelijk was het de bedoeling dat mensen in de koloniën een nieuw bestaan konden opbouwen. Gevraagd werd om gezonde mensen die flink konden aanpakken maar veel gemeentes stuurde mensen waar ze graag vanaf wilden. Uiteindelijk moest er een soort strafkolonie komen wat uitmondde in Ommerschans.

Veenhuizen ving armen en wezen op. In 1854 bijvoorbeeld, waren in Veenhuizen 883 wezen opgenomen, waarvan sommigen nog bij de min waren, dus wel heel erg jong. Later werd Veenhuizen de strafinrichting. Zeer interessant allemal. Ik ben er erg gefascineerd door en heb me er een tijdje aardig verdiept in die koloniën.

Dettie