Marit Törnqvist - Bellen blazen in Burundi

Dit boek, daar heb ik ruim een week over gedaan. Het in een keer lezen ging niet, te heftig..

dus af en toe een stukje, en dan nog.

Lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/archief/non-fictie-vo...en-blazen-in-burundi

Marjo

Dan is het boek Rooskleurig van Roos Ament nog heftiger voor je.

Zij was vroedvrouw in Afrika en daar staan ook verhalen over in haar boek, ik vond de verhalen van Roos Ament nog veel indringender.

Dettie

Ik weet niet of ik dat dan wil lezen..eigenlijk wil ik helemaal niet van die waargebeurde verhalen. Struisvogelpolitiek, dat weet ik wel, maar ik houd er nu eenmaal niet van.

Dan moet het op een bepaalde manier geschreven zijn, zeker niet met een toontje"kijk eens wat zielig..

Dat toontje proefde ik bij Marit niet gelukkig. Daar was het meer het feit dat ze geschokt was. Zonder beklag, zonder tranentrekkerij.

Nee Roos Ament heeft ook niet dat toontje.

Ze schrijft zoals het is. Maar dat vind ik vaak aangrijpender dan de waar gebeurde verhalen waarin een ondertoon is van... Kijk eens welke erge dingen mij overkomen zijn. Vaak worden die verhalen ook nog aan anderen verteld en opgeschreven door die ander en wordt er een (in mijn ogen) erg onsmakelijk sensatietoontje aan toegevoegd.

Ik denk dat een eerlijk, reëel verhaal veel meer impact heeft.

Ooit heb ik Bittere Kou van Harry Wu gelezen. Wat hem overkomt is te erg voor woorden maar juist door het reële, zonder zelfbeklag, komt het eens te beter aan.

Dettie

Aangrijpender, dat wel. Dat was dit bellen blazen ook. Maar ik heb tenminste het gevoel dat het echt en gemeend is, en dat de schrijver niet uit is op een bepaalde reactie van mij.