Beste Lizzy en Bernadet,
Het is me inderdaad een middeleeuwse medley ( een middel-age-medley) die zesde zang !
Dante laat er een zekere Firenzer Ciacco over de interne keuken van Firenze vertellen.
Nu zijn de Florentijnse toestanden van die dag erg ingewikkeld,
geen enkele Italiaanse stad had zoveel partijen, fracties, conflicten en ruzies.
Iedereen had wel met iedereen een eitje te pellen, (een beetje vergelijkbaar met het fascinerende Athene van Socrates en Plato waar iedereen bijna met iedereen in een proces of onderhandelingszaak verwikkeld was).
Stevig verschillen van mening zonder dat het bitsig wordt
is een gezonde zaak voor maatschappij en huwelijk.
Maar de voetnota in Kops vertaling i.v.m. de Florentijnse twisten klopt niet !
Heel kort :
Welfen (voor Italiaanse vrijheid onder pauselijk moreel gezag
versus Gibelijnen (de keizerlijke macht gezind).
De Welfen verslaan de Gibelijnen definitief, maar splitsen zich op in
witte Welfen (de Bianchi, het popolo grasso, de aristocratie der handelaars, gematigd conservatief, o.l.v; de familieclan der Cerchi die van het platteland kwam, vandaar de “wilde partij”)
versus zwarte Welfen (de Neri, de arti minori, de kleine middenstand en de oude verstoten adel, een populaire partij, o.l.v. de familieclan der Donati).
Dante is witte Welf en merel.
De witte Welfen verdrijven de zwarte welfen van de macht in 1300,
Dante bekleedt machtsfunctie,
maar in 1302 betreedt Karel van Valois met zijn troepen de stad en brengt de zwarte Welfen terug aan de macht.
Verbanning van Dante.
Die van de weeromstuit Gibelijn wordt en zelf Dantist (niet “dentist”, maar zijn eigen partij).
Die zesde lijkt op poëtische gossip.
Of moet ik zeggen : roddelende poëzie ?
Bernadet:
“Mensen worden gestraft voor hun vraatzucht ?
Omdat daardoor anderen tekort kwamen ?”
Ach, ik denk van niet, ik denk omdat het een toegeving is aan het lichaam.
En voor de middeleeuws-theologische moraal voelt dat aan als een belediging van de geest.
Want de kwestie geest en lichaam, ziedaar een onderwerp !
g