Wat ik me goed kan voorstellen is dat dergelijke gebeurtenissen een schrijver inspireren, vooral het waarom van zo'n gebeurtenis. Wat zit daarachter? Niemand doet zoiets zomaar denk je dan. Maar je hebt ook dat liedje I don't like monday's over de zestien jaar oude Brenda Ann Spencer, zij schoot twee volwassenen dood en verwondde acht kinderen en een politieagent. Toen haar gevraagd werd waarom, antwoordde ze: 'I don't like monday's'. Ik werd en wordt dan ook steeds helemaal beroerd als ik dat liedje hoor.
Dat ik zo'n verhaal niet graag lees verwachten jullie natuurlijk wel. Ik vind het eng dat mensen tot zulke dingen in staat blijken te zijn. En ja het is mijn kop in het zand steken.
Wat Annemarie zegt is zeker waar, het is goed dat het onder de aandacht gebracht wordt. Maar ik ben ook wel eens bang dat hoe meer aandacht aan zulke excessen gegeven wordt, hoe meer ze gebeuren. Hoe meer jongeren en/of volwassenen op idee gebracht worden... Alles wat je aandacht geeft groeit, is het gezegde. Echt leren begrijpen doe je het toch niet. Hoewel, bij de moeder die de verkrachter van haar kind tijdens het proces in de rechtbank neerschoot, kun je je het wel voorstellen, maar een moord is nooit goed te praten en eigenlijk ook te makkelijk voor de dader. Die hoeft zijn daden dan niet te overdenken, zijn straf niet uit te zitten. (is mijn persoonlijke mening)
Maar ik vind het ook net als Marjo moeilijk dat mensen mogelijk van het verhaal smullen, het als een soort sensatie zien en inderdaad is het wat dit onderwerp betreft, nog te dichtbij, te kort geleden dat het gebeurde, je ziet de beelden van ontreddering nog voor je en dan is het moeilijk om het als ' verstrooiing' te zien. (Niet dat ik Annemarie daarvan beschuldig, integendeel!) Sommige mensen benaderen het echter wel op deze manier, zijn sensatiezoekers. Net zoals er hordes mensen gaan kijken bij een ongeluk, ga weg denk ik dan, het is geen attractie, laat de gewonden in hun waarde...
Ben trouwens benieuwd hoe jongeren zelf over het boek denken. Anton of Marjo weten jullie dat?
Dettie
die het boek tegen kwam tijdens het werken aan het archief