Ondine
Benjamin Lacombe
Een sprookje met een droevig eind, gebaseerd op de mythe over Ondine.
Het begint allemaal met de knappe ridder Heer Hans van Ringstetten.
Hij is verdwaald in het Zwarte Woud en klopt aan bij het huisje van de
oude Ulrich en Eugenie om de weg te vragen. De vriendelijke oude
mensen bieden hem eten en een slaapplek aan. In het huisje woont ook
Ondine, de geadopteerde dochter van de twee oudjes. De ridder wordt
onmiddellijk verliefd op het beelschone meisje. De ridder blijft een
tijdje in het huisje omdat hij niet weg wil bij Ondine. Het stel kwam
elke dag nader tot elkaar en Ondine zegt ja als hij haar ten huwelijk
vraagt.
Op hun trouwdag vertelt Ondine dat zij een waternimf is, ze is geboren
zonder geweten en spijt. Ze krijgt alleen een menselijke ziel als ze
erin slaagt bemint te worden door een man. Nu heeft ze die ziel en ze
zal sterven als Hans haar verlaat of bedriegt. Hans houdt zoveel van
Ondine dat hij haar belooft dat nooit te zullen doen.
Het jonggehuwde stel vertrekt naar het kasteel van Hans, gelegen aan
de oevers van de Donau. Onderweg ontmoeten ze een schim, een
watergeest, het is een van haar ouders, en Ondine moet kiezen tussen
haar vader en Hans. Ze kiest voor Hans en de schim wenst hen veel
geluk en waarschuwt Hans opnieuw haar trouw te blijven.
De hele stad is vol bewondering voor Hans' lieftallige bruid. Ook de
beeldschone Ursula hoort van Hans' terugkeer. Zij had hem uitgedaagd
om naar het betoverde woud te gaan en een geschenk voor haar mee te
nemen als bewijs dat hij daar daadwerkelijk geweest was. Hans vond
Ursala erg hoogmoedig maar een ridder weigert nooit een uitdaging dus
ging hij op pad, met het gevolg dat hij Ondine tegenkwam en haar
huwde.
Ursula vindt het vreselijk, zij had Hans graag als man willen hebben.
Maar het is Ursula die Ondine de weg wijst in het hofleven en ze doet
dat liefdevol. Hans, Ondine en Ursula vormen zelfs een hecht stel en
hebben het goed. Op een dag ontmoet Ondine weer de watergeest en hij
vertelt haar iets waar ze erg blij om is. Ze heeft een enorme
verrassing voor Ursula... Ursula is geadopteerd en nu blijkt dat de
oude Ulrich en Eugenie haar echte ouders te zijn, zij dachten dat
Ursula verdronken was. Maar Ursula is helemaal niet blij met zulke
armoedige ouders, zij voelde zich als een vis in het water bij haar
adoptiefouders, die een machtige hertog en hertogin zijn. Gelukkig
komt Ursula tot inkeer en de innige vriendschap wordt hersteld, denkt
Ondine...
Ze vertelt de waarheid over zichzelf aan Ursula en vanaf die tijd
drijft deze een wig tussen Hans en Ondine. Diep in haar hart wil ze
Hans nog steeds en nu ze de waarheid rond Ondine weet ze zal hem
krijgen ook! Omdat het slechter gaat tussen Hans en Odine zijn er
steeds meer watergeesten te zien bij de fontein. "Onze ruzies trekken
hen aan en ze zijn ongerust over mij en ons samenzijn." vertelt nOdine
als Hans daar een opmerking over maakt. Ursula strooit steeds verder
haar gif uit. Ze vindt dat Ondine, dat waterwezen, niet bij een mens
hoort, en langzamerhand krijgt ze Hans in haar greep en uiteindelijk
vervloekt Hans de dag dat hij Odine ontmoet heeft. Het resultaat is
dat Ondine verdwijnt in de golven...
Ursula heeft haar zin, of toch niet?
Dit trieste maar niet loodzware verhaal is in mooie bewoordingen
verteld maar wat het boek zo prachtig maakt zijn de afbeeldingen. Die
zijn sprookjesachtig mooi. Ondine heeft prachtig lang rood haar en is
met recht een waterwezen. Ze is bijna doorschijnend maar beeldschoon.
Ursula is eveneens prachtig maar op een heel andere manier. Alles
ademt een onwezelijke maar mooie sfeer uit.
Het is niet te vertellen, de afbeeldingen moet je zien en dat kan
gelukkig deels op het blog van de schrijver, zie en geniet
benjaminlacombe.hautetfort.com
ISBN 97890 44819519 Hardcover 40 pagina's Uitgeverij Clavis februari 2013
Leeftijd vanaf ca 14 jaar
© Dettie, 7 april 2013
(Lang leve de boekgrrls, dan kan ik toch m'n recensies terugvinden)
En het is ook niet geschikt voor tienjarigen!
Het is ook voor 14 jarigen en ouder Marjo.