'Het is een keihard verhaal. Waarbij de waanzin van een oorlog duidelijk naar voren komt. ' zeg je.
Dat lijkt me nu precies waar het om draait in dit boek. Oorlog is keihard, en ik vind het wel duidelijk waarom de nieuwe Israëliers zich verdedigen. Ze hebben geen keus. En vergeet hun achtergrond niet: in Duitsland, Polen, of waar ze ook vandaan komen hebben ze zich ook al moeten verdedigen. Het zijn -denk ik - ook de sterken, de weerbare, die overgebleven zijn, een soort selectie heeft plaatsgevonden: het zijn de vooral de vechters die naar Palestina zijn gegaan.
Maar het is inderdaad jammer dat de Arabische kant niet verteld wordt, - daar zal de tijdgeest, en de achtergrond van de schrijfster een rol spelen - al proef je tussen de regels door wel dat de Arabieren de joden niet willen En geef ze eens ongelijk..
Ergens staat dat de Palestijnse leider - ben zijn naam kwijt - Hitler gesteund heeft tijdens de tweede wereldoorlog. De joden hebben dus geen greintje vertrouwen in hem, zeker niet als ze merken dat ze hetgeen hen 'toegezegd' is, niet mogen 'hebben'.
Het verhaal van de Britten, het is schandalig, wat je daar over leest! Als dat de historische context is, dan hebben zij ook heel wat op hun geweten! Alle geallieerden dus.
'Het is wel een verhaal dat de persoonlijke motieven van de bewoners in Palestina weergeeft maar echt duidelijk wordt het waarom van de strijd niet verteld.'
Nou, dat lijkt me wel duidelijk: ze worden aangevallen!!!
Ik maak wegens tijdgebrek hier geen echt verslag van.
Ik had niet de ervaring dat het 'hard' was, in de zin dat het overdreven is. Hard is het, ja, maar zo was het denk ik ook. Daar is wel een waarheid verteld, alleen jammer, maar van één kant.
