Luc Descamps - Gewoon anders 13+

Marjo schreef : Ik vroeg me al af of dit fictie dan wel non-fictie was. Het lijkt me eigenlijk onmogelijk je te kunnen voorstellen wat er in een autist omgaat.

Maar je kan het op zen minste wel eens proberen he als de samenleving misschien eens wat meer moeite zou doen om onze problematiek te (proberen) te begrijpen dan zou het voor ons ook al een stuk makkelijker zijn om te functioneren

Annemarie schreef : Dit lijkt me een mooi en inspirerend verhaal. Wel jammer inderdaad dat de auteur geprobeerd heeft de gedachten van Samuel te beschrijven. Dat lijkt me onmogelijk bij een zwaar autistisch iemand.

En de gedachten van ieder autistisch persoon is onmogelijk te beschrijven of die persoon nu zwaar of licht autistisch is . Weet je dat mensen met autisme dat eigenlijk zelf ook niet goed kunnen hun eigen gedachten en gevoelens beschrijven hoe zou een ander dat dan eigenlijk kunnen

boekenlovertje schreef : Autisme is inderdaad niet helemaal te begrijpen maar de samenleving kan wel een poging doen om het te proberen he die mensen willen ook normaal kunnen functioneren he

Ik ben het helemaal met je eens. Misschien hoeven we het niet eens te begrijpen, belangrijker is dat we elkaar accepteren zoals we zijn. Want wat is nu eigenlijk "normaal functioneren"? Wie bepaalt dat? Ik ken meerdere mensen met autisme en die zijn stuk voor stuk prima zoals ze zijn.

Eigenlijk is niemands binnenwereld voor een ander zichtbaar, en al is het dan wat betreft een autist nog stukken moeilijker, ik vind de poging die Descamps gewaagd heeft niet alleen moedig, maar ook wel geslaagd. Het werkt wel voor het verhaal, en voor de boodschap die de schrijver mee wil geven.

Lees meer: www.leestafel.info/archief/jeugd/luc-descamps-gewoon-anders-2

-

We staan weer eens lijnrecht tegenover elkaar

Dettie:

Door steeds dagboekfragmenten van Samuel door het verhaal heen op te voeren kunnen we ook lezen wat er in zijn hoofd omgaat. Toch is dit het minst overtuigende gedeelte van het boek.

Marjo:

Hij komt in het boek aan het woord in cursief geplaatste stukjes tekst, in de ik-vorm. Daardoor krijg je een kijkje in de geest van een autist. Al vraag ik me af hoe een auteur kan weten hoe zo’n innerlijke wereld er uit ziet, zijn het wel de meest indrukwekkende stukjes in het boek.

Dettie

Ik maak wel de kanttekening erbij hè.

Maar ik denk niet dat we zoveel verschillen van mening.

Ik heb het gevoel dat voor jou het verhaal dat moet kloppen, en omdat je niet kan weten hoe een autist denkt, klopt het niet.

Hoewel ik het dus met je eens ben, wil ik het wel zien als een poging van de schrijver om inzicht te geven. Daarom zei ik hier ook dat je eigenlijk nooit weet wat er in de ander omgaat.