Ben Golob - Het Land van Zwach (10+)

Dag Lizzy,

Toen ik eenmaal het contract getekend had, bekroop mij ook even een ‘unheimliches Gefűhl’. Vragen als:‘Wat als niemand het iets vindt’ of: ‘Stel je voor dat niemand het boek koopt’ gingen door mijn hoofd. Maar toen ik mijn zoontje het manuscript voor ging lezen en hij aan mijn lippen hing, was dat gevoel al snel voorbij.

Natuurlijk is het leuk om lovende recensies te krijgen, maar al zou er nooit meer een boek van mij gepubliceerd worden, weet ik dat een hoop (mij dierbare) mensen het boek met veel plezier gelezen hebben. En de kroon op ‘het land van Zwach’ is zondermeer het feit dat een aantal ‘niet-lezende-kinderen’ mijn verhaal verslonden hebben en hen gemotiveerd heeft om meer te gaan lezen.

vriendelijke groeten,

Ben

Hallo Ben,

Ik ben om, ga morgen eens kijken voor je boek in de boekwinkel, ben ondertussen wel erg benieuwd geworden. Ik hoop dat ze het hebben, we hebben niet van die geweldige boekwinkels hier.

Het lijkt mij al fantastisch als een uitgever zich geinteresseerd toont in je boek en als je dan het eerste exemplaar ziet moet toch ook al een geweldig moment zijn. Dat heb jij dan toch maar voor elkaar gekregen!

Cita, het heksenkind klinkt alvast goed. Waar haal je de tijd vandaan zeg. Moet je je nou afzonderen om te kunnen schrijven? Ik heb eens een programma over Harry Mullisch gezien en die had een gigantisch bureau en alles op dat bureau moest op precies dezelfde plek liggen, niemand mocht ook in die kamer komen anders kon hij niet schrijven.

Heb jij zoiets ook of kan je bij wijze van spreken nog schrijven als de kamer vol zit? (beetje overdreven natuurlijk)

Wilde je altijd al schrijven? Of kwam dat echt door die jongen?

Groet

bernadet

P.S.Wel erg leuk dat je onze vragen wil beantwoorden.

Hallo Bernadet,

Het is inderdaad heel bijzonder (bijna onwezenlijk) om mijn verhaal voor het eerst in boekvorm vast te houden. Zeker als er ook nog eens zo’n 500 mensen toekijken en meeleven. Ook heel apart is het om je eigen boek voor het eerst in een winkelschap te zien staan. Van mijn uitgever begreep ik dat ‘het land van Zwach’ nu in elke boekhandel in Nederland en Vlaanderen te krijgen of te bestellen is.

Tijd? Dat is altijd een probleem. Daarom schrijf ik vrijwel altijd als mijn kinderen naar bed zijn en mijn andere werk klaar is. Dit betekent dat ik er meestal pas ’s avonds laat mee aan de slag ga. Dan vind ik meestal de rust om in het verhaal te kruipen. Als ik eenmaal ‘in het verhaal zit’ maakt het niet meer zoveel uit wat er om me heen gebeurt. Ik zie de gebeurtenis dan voor me en schrijf op wat ik zie, beleef en voel.

Ik heb wel vaak een notitieblok bij me zodat ik dingen die me te binnen schieten kan noteren en later kan verwerken, maar verder geen rituelen hoor. (Mijn bureau is trouwens meestal een zootje.)

Eigenlijk heb ik altijd wel geschreven en getekend. Mijn moeder heeft nog een paar (pogingen tot) gedichten die ik toen ik een jaar of 13 was heb geschreven. Tijdens mijn studie ben ik lid geweest van verschillende schoolkrantredacties, ik heb tien jaar een groepsblad voor scouting gemaakt (waarbij ik een groot deel van de teksten en de tekeningen maakte) en sinds een paar jaar schrijf ik artikelen voor het onderwijsblad ‘Praxis’. Het idee om zelf een boek te gaan schrijven kwam eigenlijk toen ik na 22 jaar mijn actieve scoutingloopbaan beëindigde en ’s avonds tijd over had. De jongen in mijn klas was het laatste duwtje in mijn rug.

Ik ben trouwens benieuwd naar de meningen van alle lezers, dus laat me t.z.t. even weten wat je ervan vond en of je ‘om’ blijft? Dat kan trouwens ook op mijn site.

groeten,

Ben

Hallo Ben,

Zit een beetje te grinniken om je laatste zin. Weet wat je zegt! Ik ben namelijk behoorlijk kritisch, vind van mezelf wel eens TE kritisch.

Als ik het uit heb dan stuur ik het door naar Marjo (een lid van leestafel). die werkt bij een jongeren documentatiecentrum, lijkt me wel een leuk idee om je boek ook daar te hebben staan en misschien nodigt het de jongeren uit om meer van je te willen lezen!

Bedankt voor al je antwoorden, het is erg leuk om te lezen hoe het een schrijver vergaat. Vooral dat gedeelte van het zoeken naar uitgever en hoe de uitgever met je meedenkt vond ik erg interessant om te lezen. Ik vroeg me altijd al af hoe dat zou gaan.

Ooit in een grijs verleden dacht ik ook nog eens een boek te schrijven, maar hoe meer ik lees hoe meer ik zie dat dat voor mij niet is weggelegd.

Gedichtjes heb ik ook nog aan gedaan rond mijn 15e, 16e jaar maar ja dan was ik of hevig verliefd of lagen al die puberhormonen dwars en dan lukt dat nog wel een beetje maar daarna... nee hoor, het blijft bij sinterklaasgedichtjes .

Ik blijf dus net als Lizzy maar een lezer!

Groet

bernadet

Hoi Bernadet,

Gelukkig heeft iedereen een eigen smaak en mag een persoonlijke mening geuit worden. Een groot en belangrijk goed!

Het is mijn bedoeling om op mijn site de eerlijke meningen van lezers te verzamelen, zowel positief als negatief. Dus mocht je het boek niet leuk vinden, spui je kritiek. Van mij mag het. Zolang er geen schuttingtaal in voor komt blijft het gewoon staan

En zelf schrijven... misschien moet je het eens met Lizzy samen proberen, de familie French ging jullie als duo al voor. Of misschien met een grotere groep. Aan ‘De schrijver' werkten bijvoorbeeld maar liefst 8 gerenommeerde Nederlandse auteurs.

Je beleeft er echt een hoop lol aan en wie weet wat ervan komt.

In ieder geval wens ik je veel plezier in 'het land van Zwach'.

hartelijke groet,

Ben

O Bernadet?? IK wacht in spanning af. IK ben er pas weer na 29 augustus, hè, al kan je gerust eerder sturen omdat de oudsten wel thuis zijn. Kijk maar, Lief dat je het opstuurt!

Marjo