Marjolijn Hof - Een kleine kans (10+)

Ik denk wel dat kinderen dit kunnen lezen. En het meerendeel begrijpen ook. Ieder kind doet dat: je mag niet op de randen van de tegels lopen, want dan gebeurt er iets vervelends..

Ik vind juist dat het door die muis en die hond zo echt wordt: dan heeft ze die muis en die zou dood moeten, maar nee, want ze is er al van gaan houden..de logica is heel duidelijk. Ook dat van de hond, die ze eigenlijk niet leuk vindt, maar toch ook weer een beetje wel. Ook dat zullen kinderen herkennen.

Maar misschien pas als ze zelf in een dergelijke situate zitten, daar zou je wel eens gelijk kunnen hebben.

En het is ook wel een idee om dit boek begeleid te lezen..

Ja ik denk ook wel dat kinderen dit begrijpen. De taal is makkelijk, maar daar gaat het mij niet zo om.

Ieder kind heeft inderdaad wel eens 'niet op de lijntjes van de stoeptegels stappen' gespeeld. Maar dit gaat veel verder...

Dit is geen onschuldig verhaaltje meer vind ik. Dit gaat over een kind dat zich geestelijk behoorlijk beroerd voelt en erg ver gaat in haar bezwering. (Wat als de man niet was langsgekomen???) En dan voor kinderen vanaf 10 jaar?

Ik vind dat je dit boek kan bespreken in een klas maar om een zo jong kind dit onbegeleid te laten lezen? Ik weet het niet. Het is te echt, het is niet zomaar een verhaaltje over een fantasierijk kind.

Een kind kan ook denken... als ze dat hond je wel... dan was het met die vader beter afgelopen.

Vandaar dat ik m'n vraagtekens stel: is dit een boek voor kinderen??

Dettie

Misschien niet voor alle kinderen, niet voor gevoelige kinderen dus. Maar Dettie, er gebeuren in kinderboeken best akelige dingen, en daar kunnen ze echt wel tegen. Al die pesterijen en problemen die zo populair zijn, zijn ook niet altijd onschuldig. Ik weet zo gauw geen voorbeelden, maar dit incident uit 'een kleine kans'staat niet op zichzelf.

Neemt niet weg dat het hele thema zodanig is dat ik begeleiding ook op zijn plaats vindt. Voorlezen eventueel...

lees het verslag, klik hier www.leestafel.info/marjolein-hof

Marjo

Maar Bernadet, er gebeuren in kinderboeken best akelige dingen, en daar kunnen ze echt wel tegen. Al die pesterijen en problemen die zo populair zijn, zijn ook niet altijd onschuldig

Dit staat in een interview met de voorzitter van de Gouden Uil jury. En dit is deels ook mijn punt...

Vijf straffe boeken selecteren uit een toren-hoge stapel is nochtans geen kattenpis, zeker niet wanneer men - zo leert ons het juryverslag - tussen de boekenoogst van 2006 ‘hopeloos veel kaf en weinig koren’ treft. Lees: ’t was géén entree in majeur voor kersvers juryvoorzitster Jelle Van Riet.

JELLE VAN RIET

« Doodjammer, want ik had gehoopt dat we dit jaar nog eens zouden kunnen uitpakken met een tuitende lofzang op de jeugdliteratuur. Ik zit nu voor het derde jaar in de jury, en het gaat zelfs meer bergaf dan bergop. 2006 is het vreselijkste jaar tot nog toe,vooral doordat er zoveel probleemboeken ingestuurd zijn: alle kommer en kwel van de wereld heeft zich blijkbaar in de jeugdliteratuur opgehoopt.»

HUMO

Verklaar u vooral nader, mevrouw de voorzitster.

VANRIET

«Zoals beloofd op de persconferentie: wie ons één probleem kan noemen dat níét in de oogst van 2006 voorkomt, krijgt van ons een pint. Zelfmoord, tienerzwangerschap, echt-scheiding, reuma, taaislijmziekte, dementie, kinderprostitutie, racisme, verslaving - ze zijn allemaal present. En we zouden enthousiast zijn als die ellende allemaal goed was opgeschreven, maar bij het gros van de ingestuurde boeken zou je van pure ellende zélf naar de fles grijpen (lacht). Nee, dan de vijf boeken op onze shortlist: hoewel ze qua onderwerp ook niet echt licht zijn, worden ze nooit zwaar op de hand.»

Rest van het artikel staat hier www.degoudenuil.be/site/download/GoudenUIl_p10-16.pdf

Ik heb er ook moeite mee dat jeugdboeken zo enorm vol met problemen staan, mag een kind nog even kind blijven en genieten van een leuk boek zonder al die ellende. Als een boek een probleem goed aanpakt en een kind dingen laat inzien dan prima, maar deze hype van probleemboeken...

Dat in kinderboeken akelige dingen gebeuren is op zich niet erg, sprookjes zijn ook gruwelijk als je ze goed bekijkt.

Maar Soerd Kuypers beschrijft ook de dood van een oma en dat doet hij op zo'n aangename manier dat het voor een kind te aanvaarden is.

Het punt voor mij is dat er verhalen en verhalen zijn.

In mijn ogen zou een jeugboek zo geschreven moeten zijn dat je weet dat het 'spel' is, door bijv. gekke personages of pratende dieren te gebruiken. Of zo geschreven dat een kind wel beseft dat het niet de bedoeling is dat je bepaalde dingen doet. Het hoeft geen boek te zijn met een geheven vingertje maar wel duidelijk aangeven wat binnen toelaatbare grenzen ligt.

Met levende wezens bezig zijn zoals dit kind vind ik erg ver gaan, te ver dus. Jij schrijft dat ze het hondje wel leuk vindt en een beetje van dat hondje houdt maar ik zag dat er niet echt in. De schrijfster zelf maakt er een leuk hondje van (grommen tegen de koekzak) niet het meisje.

In mijn ogen is er bij het meisje in het verhaal iets goed mis. En om zoiets te beschrijven als iets wat 'gewoon' is vind ik zelf te ver gaan, zeker voor jonge kinderen.

Dettie

Op het moment dat ze de hond zou willen laten gaan, bedenkt ze zich dat ze het toch niet had kunnen doen. Ik begreep daar uit dat ze dat dus ook niet gedaan zou hebben als die meneer niet gekomen was. Marjolijn Hof moest dit zo wel oplossen omdat ze anders nog veel meer mensen over zich heen zou krijgen natuurlijk. Voor mij is de oplossing goed, ik accepteer het, ook als ik probeer te kijken door ogen van een tien-jarige.

Wat dat interview met de jury betreft: Joost Zwagerman roept dat er geen straatrumoer meer geschreven wordt!

Ik denk dat mensen eens verder moeten kijken dan hun neus lang is: er zijn kinderboeken zonder actuele onderwerpen, net zo goed als er wel straatrumoerboeken zijn. Alleen: welke boeken komen in de aandacht? En wie zijn daar 'schuldig' aan??

En: hoe komt het dat kinderen graag boeken lezen waarin problemen behandeld worden?

Marjo schreef : Joost Zwagerman roept dat er geen straatrumoer meer geschreven wordt!

Ik denk dat hij wat anders bedoelt dan allerlei problemen in een boek stoppen. Zover ik het begrijp gaat het bij hem om actualiteit. Misstanden in Nederland die niemand beschrijft. Hij zegt dat bijv. in een dictatuur mensen blij zijn dat schrijvers nog hun nek durven uit te steken en dingen aan de kaak stellen. Hij stelt dat boeken die maatschappijcritisch zijn gewoon niet geaccepteerd worden door de uitgevers.

Ook noemt hij jonge schrijvers die reageren op de moorden van Van Gogh en Pim Fortuin of eigenlijk niet reageren daarop. Hij vindt dat onvoorstelbaar.

Roosenboom probeerde het met Denkend aan Holland maar inderdaad is daar weinig aandacht aan besteed.

Probleemboeken zijn wat anders denk ik dan de boeken die Zwagerman bedoelt..

Alleen: welke boeken komen in de aandacht? En wie zijn daar 'schuldig' aan?? En: hoe komt het dat kinderen graag boeken lezen waarin problemen behandeld worden?

Omdat veel ouders geen tijd meer hebben om ze met hun kinderen te bespreken en kinderen toch antwoorden zoeken? En de uitgevers daar handig op inspelen ongeacht de kwaliteit van het verhaal?

Ik zeg maar wat...

Dettie

die Een kleine kans wel een mooi boek vond.