# Michael Grant - De laatste missie (15+)

Als je een verhaal over veranderende rolpatronen wilt schrijven, doe dat dan in een hedendaags verhaal, maar ga geen geschiedsvervalsing plegen, door vrouwen mee te laten vechten in het leger in een tijd dat ze dat niet deden.

Dan verliest het verhaal in mijn optiek iedere geloofwaardigheid en dat gaat voor mij ver voorbij wat misschien eventueel nog zou kunnen.

Zodra je iets als de Tweede Wereldoorlog in je verhaal opneemt, zijn er in mijn optiek bepaalde grenzen.

En hoewel vrouwen niet in het leger vochten, maakten ze wel deel uit van het verzet, dus schrijf daar dan een verhaal over, als je over vrouwen wilt schrijven die zich niet aan het traditionele patroon houden.

Ja dat is dan een heel stellige mening die je hebt Renate en ik ben bang dat je daar toch niet vanaf te brengen bent, maar ik heb wel een tegengeluid daarop. Ik bedoel ook niet wat jij nu suggereert - een boek over veranderde rolpatronen - maar wel dat het misschien wel eens goed is dat het nu vrouwen zijn die het doen. De gevechten blijven hetzelfde, alleen worden ze dit keer door vrouwen uitgevoerd, de uitkomst blijft gelijk.

Zelf heb ik ook moeite met dit boek omdat het volgens Marjo snoeihard is. Dat vind ik voor jongeren van 15 niet echt geweldig. Maar feit is wel dat die dingen wel gebeurden. Uitgevoerd door mannen inderdaad...

Maar het is wel een boek, een verhaal, het wordt ook niet gepresenteerd als non-fictie, maar als fictie. Een schrijver mag alle kanten op gaan in zijn verhaal en hoeft zich niet aan de feiten te houden. Hij heeft alleen een bepaalde basis waar hij van uitgaat en borduurt daar verder op. (Arthur Japin doet dat bijv. heel vaak.)

Historische romans doen niets anders, dan zouden die ook niet geschreven kunnen worden, in feite zou heel veel niet meer geschreven kunnen worden als de schrijver van fictie zich strikt aan het waargebeurde zou moeten houden. Ik vind het juist een rijkdom als er ook met andere ogen gekeken kan worden en met een andere invalshoek geschreven kan worden. Het kan ogen openen, mensen/jongeren anders naar dingen laten kijken.

Dettie

En juist daar heb ik moeite mee. De gevechten werden niet door vrouwen gevoerd en daar zit wat mij betreft het probleem.

Ik heb niets tegen het gebruik van fantasie bij het schrijven van historische romans, maar wat mij betreft zijn er grenzen. Je maakt van Jeanne D'Arc ook geen man, omdat dit beter uitkomt.

De rol van vrouwen in het verleden was gewoon heel anders. Dat wil niet zeggen dat er geen vrouwen waren die het gangbare patroon doorbraken, maar dat moet dan wel op een realistische manier vorm krijgen. Zoals ik al zei, je zou kunnen kijken naar de rol van vrouwen in het verzet, die ook niet allemaal even vrouwelijk gedrag vertoonden.

Het onderwerp laat me niet los...

Hier een link over vrouwen in de Tweede Wereldoorlog slavischestudies.wordpress.com/2016/02/2...tweede-wereldoorlog/

In het boek dat Marjo heeft gelezen waren het Amerikaanse vrouwen, maar zoals uit het artikel blijkt vochten in het sovjetleger wel degelijk vrouwen mee in de Tweede Wereldoorlog.

Je schrijft "Je maakt van Jeanne D'Arc ook geen man, omdat dit beter uitkomt." Dat is een beetje scheve redenering. Het was juist omdat zij een vrouw was, dat ze opviel. Zij 'regeerde' het leger en de koning volgde haar adviezen op (tot op zekere hoogte) en dat was voor een vrouw een unicum in die tijd. Daarom kennen wij haar naam ook. Als zij een man was geweest dan waren die acties niet opgevallen en was de man waarschijnlijk een raadsheer genoemd met heldere inzichten (de visioenen).

Als de schrijver over vrouwen in het verzet had willen schrijven had hij dat wel gedaan denk ik. Dat is weer heel wat anders. Dat is bij een boek dat bijvoorbeeld gaat over politieagenten zeggen dat ze dan beter over beveiligers hadden kunnen hebben. Dat is een heel andere groep en heel andere categorie. Op zo'n manier wijken we steeds meer af van het onderwerp van het boek en jouw mening dat het geschiedvervalsing is.

Dettie

Zeker, maar als je een boek over de Tweede Wereldoorlog wilt schrijven, moet je dat wel doen vanuit de maatschappelijke verhoudingen zoals ze toen waren.

Dus als er in het Sovjetleger wel vrouwen vochten, dan schrijf je daarover, maar niet over vrouwen in een ander leger waar ze geen gevechtstaken hadden.

Ik beschouw mezelf nog altijd als feministisch, maar dat wil niet zeggen dat je de geschiedenis moet vervalsen. Je maakt van Alexander de Grote ook niet Alexandra de Grote.

Het is een fictieboek, géén non-fictie. In een fictieboek kan alles. Ook vrouwen die vechten in de Tweede Wereldoorlog.

Marjo meldt ook in haar recensie:

De schrijver zegt ook in zijn nawoord hoe hij gebruik heeft gemaakt van feitelijkheden – er is een bibliografie – maar de Divisie waar zijn personages zich in bevonden heeft hij verzonnen. Ook de ruime hoeveelheid vrouwen die hij in zijn boeken opvoert is fictie.

Als hij net gedaan had alsof het waarheid was dan was het wèl kwalijk geweest maar dat doet hij dus niet.

Maar ik hou er over op want ik ben bang dat we er toch niet uit komen.

Dettie