De een ervaart dit boek als een super spannende thriller, de ander haakt af na een aantal bladzijden. Ik kies bij deze maar voor een middenweg....
Het verhaal moet langzamerhand op gang komen. Inderdaad had ook ik de eerste 40 bladzijden de neiging om het boek aan de kant te leggen: te veel verteld vanuit de ik- persoon Smoky en dat irriteert mij onmiddellijk. Het is ook op geen enkele manier spannend en/of pakkend beschreven, integendeel, ook ik had, net als Marjo, het idee dat ik een bouquetreeks boekje in mijn handen had.
Gaandeweg kruip je toch wel in het verhaal en wil je weten hoe FBI-agente Smoky met haar team op jacht gaat naar de dader. Dat is dan weer typisch verteld op de "Amerikaanse" manier: teveel bloed moet er vloeien, teveel doden moeten er vallen en allemaal in en rondom de kennissenkring van Smokey. Waarom? Ik had de indruk bij het lezen van dit boek dat de auteur zelf veel thrillers heeft gelezen om uiteindelijk zijn eigen capaciteiten als schrijver te ontplooien. Sommige verhaallijnen kwamen mij o zo bekend voor, alsof hij hele hoofdstukken uit andere boeken naar zijn hand heeft gezet.
Als die hand dan ook nog pakkende zinnen kan neerzetten goed...maar dat doe McFayden niet:
Ik zwem in een oceaan van tranen en er is geen horizon.
En hoe vaak eindigt hij een zin met blabla? En dat in een zogenaamde "zenuwslopende"thriller; storend, maar waar!
Het voordeel van "een griepje" is dat dit boek mij enige uurtjes heeft kunnen onderhouden op een "ontspannende" wijze, als de lichamelijke en geestelijke conditie 100% geweest zou zijn, dan had ik het boek na het lezen van een aantal bladzijden meteen naar de bibliotheek teruggebracht.
groetjes, irene
