Al met al is het toch wel een triest verhaal, vooral de dood van het geestelijk gehandicapte zusje van Jari is aangrijpend. Ergens vraag je je af hoe ouders hun zoon van 13 kunnen laten passen op een geestelijk gehandicapt kind, met het ontwikkelingsniveau van een peuter. Het kind is niet zindelijk en alles behalve gemakkelijk in de omgang, zeker als het haar zin niet krijgt. En dan speelt Rami ook nog een zeer onaangename rol. In zekere in wordt het steeds beter te begrijpen waarom Jari alles doet om Antti uit de gevangenis te houden.
En dan is er nog het huwelijk van Jari, dat ook niet echt geweldig loopt. Z'n vrouw is namelijk nogal duur in het onderhoud. Natuurlijk moet er in het huis een gasfornuis van 2.000 euro komen, waarvoor dan weer gasflessen nodig zijn. En een keuken kan natuurlijk niet zonder een tweede oven van dezelfde prijs. De tegeltjes moeten natuurlijk speciaal geïmporteerd worden en als de kleur afwijkt, moeten ze natuurlijk vervangen worden. En dan is er nog het incident met de dochtertjes, die bij de waterkant spelen en het dunne ijs doorprikken, terwijl de vrouw van Jari met de buurvrouw staat te praten.
Ergens is het meer een psychologische thriller dan een politieroman. Het gaat alleen niet zo zeer over de dader, maar meer over het verleden van de drie mensen.