Thomas Meurkens - Grenzen

Enigszins wel ja.

Het is natuurlijk wel zo dat de door mij genoemde boeken echt bedoeld zijn om een soort nachtmerrie te beschrijven en ik weet niet of dat hier ook het geval is, of dat het een en ander vooral bedoeld is om de lezer zelf een beetje aan het denken te zetten, waarbij de maatschappijbeschrijving, of het toekomstbeeld dat geschetst wordt niet helemaal het belangrijkste van het verhaal is.

Ik vind het moeilijk om zulke, ijzersterke boeken met dit debuut te vergelijken. Dit is vooral een boek over een jonge man die verliefd wordt en daardoor met andere, meer kritische, ogen naar de wereld om zich heen kijkt. Ook is het een boek over eenzaamheid. Wie weinig emoties ervaart, heeft ook geen diepgaande contacten.

Het heeft in zekere zin minder met de kracht van de boeken te maken, maar meer met de insteek. De voorgenoemde boeken zijn duidelijk bedoeld om de lezer iets duidelijk te maken, waaraan de rest van het verhaal in zekere zin misschien onder geschikt is.

Bij dit boek lijkt dit iets minder het geval en is het verhaal misschien belangrijker dan de boodschap, of het idee om de lezer aan het denken te zetten. Als de lezer niet verder nadenkt, blijft een goed verhaal over?

Het verhaal en de boodschap horen wel echt bij elkaar. Wat gebeurt er in een perfect georganiseerde maatschappij als iemand uit de pas gaat lopen? De schrijver heeft zich daar duidelijk goed in verdiept. Als hij zich nog wat meer als schrijver ontwikkelt (soms is het iets te hysterisch) kunnen zijn boeken wel eens heel verrassend worden.

Ik zou het moeten lezen, maar ik weet niet of ik daar zin in heb.