Colin Thubron - De laatste stad

Ja hoor, ik snap het. Tja zo zie je: ik noem een aspect uit het boek: De journalist die probeert het landschap te beschrijven in zijn notitieboekje, het daarna terugleest en woest wordt omdat het niets voorstelt (dit allemaal zónder beschrijvingen die de lezer onder ogen krijgt, hè) en Thubron die gewoon in een paar zinnen de schoonheid van de natuur oproept. En jij denkt dan dat het een en al natuurbeschrijving is.

Het is lastig (zucht)...

Ja ik zucht met je mee, het is inderdaad lastig. In je hoofd weet je wat je bedoelt en 'zeg' je het ook zo in een tekst.

Van de week schreef ik bijv. ergens 'dat een genoemde plant heel giftig was'. Meer niet. Dat bedoelde ik goed omdat kinderen nog wel eens de neiging hebben van alles in hun mond te stoppen. Dat kwam ook verkeerd over, ik kreeg daar allemaal opmerkingen over, heel bizar, dus maar benadrukt dat ik het niet vervelend bedoelde maar nog kwam het niet over. Heel vreemd om dan te merken hoe dan iets aan de haal gaat door één zinnetje.

Dettie