Colin Thubron - De laatste stad

Samenvatting: In De laatste stad trekt een bont reisgezelschap - een oude Belg met een mooie en taaie jonge echtgenote, een Engelse journalist met een writer's block en zijn nuchtere echtgenote, plus een getourmenteerde priester - onder primitieve omstandigheden door Peru. Het gezelschap is op zoek naar een verloren stad van de Inca's. Iedere reiziger heeft echter zijn eigen, geheime reden om deze tocht naar het onbekende te maken. Niet alleen de wrijvingen binnen de groep, maar ook de spanningen tussen de groep en de gids - die de onervaren toeristen minacht - maken van wat een toeristisch reisje leek te zijn een complex avontuur. In dit boek heeft Thubron zijn eigen reiservaringen verweven met de belevenissen van fictieve reizigers die zich niet alleen door de binnenlanden van Peru begeven, maar ook door het niet zelden even riskante mijnenveld van intermenselijke relatie.

Prachtige psychologische roman, boeiend van begin tot eind. Tijdens de barre tocht naar de ruïnes van het laatste bolwerk van de Inca's, Vilcabamba (fictief, begreep ik uit een recensie), komen de karakters van de vijf hoofdpersonen met elkaar in botsing. Iedereen maakt een ontwikkeling door, ontdekt nieuwe aspecten van zichzelf en anderen, leert zichzelf en de partner beter begrijpen. Het ene echtpaar komt dichter tot elkaar, maar op andere voorwaarden, het andere paar valt door een tragische gebeurtenis uiteen, de jonge priester vindt tenslotte verlossing van zijn schuldgevoel. Dit alles in een adembenemend landschap, dat de journalist maar niet kan beschrijven, maar Thubron gelukkig wel.

Fictief is het niet berdine, zie nl.wikipedia.org/wiki/Vilcabamba_(Peru)

Je hebt weer een interessant boek te pakken gehad, zo te lezen.

In een recensie staat: "Thubron beschrijft elk van de reizigers en hun onderlinge relaties op boeiende wijze; hij besteedt daarbij veel aandacht aan de cultuur en de geschiedenis van de Inca's." Dat vind jij dus niet storend? Gezien jouw opmerking "Maar Thurbon gelukkig wel". (Dit omdat je zelden non-fictie leest vandaar mijn vraag)

Dettie

Storend??? Hij vertelt gewoon tussendoor de geschiedenis van de Inca's. Hij laat de hoofdpersonen - met name de priester, nakomeling van de conquistadores en de journalist, die een boek wil schrijven - daarover nadenken. Het is een deel van hen. De journalist probeert het prachtige landschap vast te leggen maar als hij het terug leest is het doods en cliché. Hem lukt het dus niet! Maar Thubron ziet wel degelijk kans om het heel mooi te beschrijven. Dat bedoel ik.

Ja dat snapte ik dat hij het landschap heel mooi beschrijft. Maar omdat je zelden non-fictie leest vroeg ik me af of je die landschapsbeschrijvingen niet vervelend vond. Omdat ze toch vaak afleiden van het verhaal. Dat bedoelde ik

Dettie

Nee het leidde niet af. Het hoorde erbij. Het is niet zo dat hij pagina's lang doorgaat over hoe mooi de rivier in de diepte kronkelt of hoe het licht op de bergkam valt. Het zijn enkele zinnen tussendoor.

Eerlijk gezegd begrijp ik je niet helemaal. Elk boek bevat toch beschrijvingen van de omgeving? Ik denk dat je een beetje op het verkeerde been bent gezet door de recensie die je gelezen hebt.

Ja elk boek vertelt over de omgeving, maar dat kan dus héél uitgebreid zijn of in enkele zinnen, zoals in dit boek zoals nu blijkt.

Ik reageerde hierop "Dit alles in een adembenemend landschap, dat de journalist maar niet kan beschrijven, maar Thubron gelukkig wel." Ik dacht daardoor dat hij behoorlijk uitgebreid de omgeving beschreef. Zelf vind ik dat in een roman niet prettig wel in non-fictie.

Hopelijk ben ik nu meer te begrijpen.

Dettie