Juanita Stachowitz - Zeekakkelobbes

Ik denk ook dat het heel moeilijk moet zijn om een tweede boek te schrijven, misschien nog wel moeilijker dan een eerste, als dat succes heeft (gehad). Juanita moet zien dat ze haar verhalen evenaart, en Gerbrand wil natuurlijk een nog beter boek schrijven..

Heb het nu eindelijk ook gelezen. Het viel me een beetje tegen. Op de een of andere manier kregen de verhalen geen vat op me. Misschien te kort? Of misschien omdat ik net de verhalen van Bianca Boer heb gelezen? Ik miste een soort spanning, kon het boek op elk moment gewoon wegleggen. Het had voor mij te weinig diepgang. Raar hoor, want iedereen lijkt enthousiast.

Die twee bundels zijn heel anders. Ik denk dat ik het met je eens kan zijn dat er bij Juanita niet veel diepgang is, en toch is er een dubbele bodem. Die is toch, voor zover ik dat me nog herinner, ook psychologisch van aard. En dat zijn de verhalen van Bianca ook.

Maar de manier van benaderen is in hun verhalen heel anders. De een schrijft van binnenuit, waardoor het wat wazig wordt, de ander is juist direct en houdt het realistisch. Ze zijn niet vergelijkbaar vind ik, allebei op een eigen manier heel goed.

Eigenlijk heb ik het omgekeerde Berdine, hoe meer verhalenbundels ik lees hoe beter ik Zeekakkelobbes vind.

De meeste verhalen weet ik me nog steeds te herinneren, vooral die jongen op de fiets met dat potje in zijn rugzak. En Annie in de klimwand!

Maar ja, het kan natuurlijk dat je het minder vindt, ieder is anders, misschien juist wel door onze enthousiaste verhalen dat het je tegenvalt.

Dettie

Maar jij heb Bianca de Boer nog niet gelezen...

Nee da's waar maar de laatste tijd wel erg veel verhalenbundels gelezen.

Dettie