Nicholas Evans - De paardenfluisteraar

De paardenfluisteraar

Een enorme truck met oplegger rijdt door een besneeuwd landschap. Niet ver van de weg gaat een meisje op haar paard door de maagdelijk witte heuvels. De sneeuw knispert onder de hoeven, maar ook hier en daar, ook bij de kruising waar de truck nadert, is het verraderlijk glad. In enkele seconden wordt het leven van een gezin verwoest...

Hoewel de dertienjarige Grace en haar paard Pilgrim ernstig gewond zijn, overleven ze beide het ongeluk. Maar hun leven zal nooit meer hetzelfde zijn.

Grace is het enige kind van de prominente New Yorkse journaliste Annie en van Robert, een jurist. Zonder dat ze aanvankelijk begrijpen waarom, is hun aller lot afhankelijk van dat van Pilgrim. Het dier is dermate getraumatiseerd, dat de veearts die zijn leven heeft gered, daar inmiddels spijt van heeft. Annie weigert echter het paard af te laten maken. Ze voelt dat er dan ook in Grace iets zal sterven. En dus gaat ze op zoek naar heling en genezing.

Haar odyssee brengt haar bij een bijzondere man: Tom Booker, de paardenfluisteraar. Hij is een man als uit een sprookje. Zijn stem kalmeert wilde paarden, zijn aanraking brengt rusteloze zielen tot kalmte.

Omdat mannen als hij zachte woorden fluisteren in de nerveuze oren van een paard, noemde men hen vroeger paardenfluisteraars. Tom Booker, die ook over deze gave beschikt, zal nu zijn grootste uitdaging aangaan. In de weken die volgen zullen de levens van alle betrokkenen voor altijd veranderen: dat van Grace en Annie, dat van Pilgrim, het paard – maar ook dat van Tom Booker.

Mijn mening

Een mooi boek. Geen twijfel mogelijk. Mooi vertelt verhaal, goede beschrijvingen van de omgeving, natuur, gevoelens, enz. Maar….. Voor mij hoefde het niet dat het verhaal op een bepaald moment zich verlegde naar de romance van de moeder. Voor mij mochten de gevoelens en leed van het meisje beter uitgediept worden en mocht er meer naar voor komen hoe Brooker met de dieren werkte.

Door de verhaallijn te verleggen naar de moeder wordt het een gewone liefdesroman zoals er duizenden in een dozijn passen.

Ik was meer geïnteresseerd in de gevoelens van het meisje. Hoe ze na haar ongeval weer op de been kwam. Nu wordt er vlugvlug vertelt dat ze een prothese aangepast krijgt en hop ze is weeral op de been. Dat komt volgens mij totaal ongeloofwaardig over.

Ook hoe ze zich voelde bij de dood van haar vriendin en haar paard, hoe ze zich op school voelde,…………….

M.a.w. Ik had gehoopt dat het boek verder over het meisje zou gaan. Hoe zij met haar handicap leerde omgaan, hoe ze haar leven weer probeerde op te nemen, eventueel met hulp van haar paard. Nu ging het vooral over de moeder.

Dus, volgens mij een mooi liefdesverhaal maar een enorm gemiste kans voor een meer diepgaander boek.

Parel Pockets 1995 Paperback 336 blz. Oorspr. titel: The Horse Whisperer Vertaling: Irving Pardoen ISBN: 9022528685

© Inge



Inge

Ik had toentertijd van veel mensen gehoord dat het zo'n mooi boek was, zelfs pasgeleden nog.

Zelf vond ik het enorm tegenvallen om de zelfde reden als jij, ik wilde weten hoe het met dat meisje ging, dat romantische hoefde voor mij niet.

Bernadet

Voor mij geldt hetzelfde. Naar het einde toe werd het steeds minder interessant, ongeloofwaardig en het einde zelf was helemaal flauw. Het viel mij ook zwaar tegen.

het is al een tijd geleden dat ik de paardenfluisteraar gelezen heb.

Zoals Berdine ook al zegt, vond ik het verhaal tegen het einde steeds minder worden. Het slot had ook een stuk beter gekund.

Lang geleden alweer, maar ik weet nog wel dat het niet meer dan een roman was voor mij. Te lang uitgesponnen, ja. Hier was de film beter omdat die korter kon. Maar ook een zwijmelfilm.

Mooi verwoord Inge, jouw verslag. Vooral met je laatste alinea ben ik het helemaal eens. Het had allemaal veel diepgaander kunnen zijn.

Ik heb het boek al lang geleden gelezen, zo'n bijna 10 jaar nu (januari 1997 om precies te zijn). Echt veel is er blijkbaar niet blijven hangen.

groetjes, irene