Dörte Hansen - Het Oude Land

Onze bieb heeft het in het Duits. Zal ik het meenemen en voor je opzoeken? Ik herinner me geen gedichtje van Annie M.G. Schmidt. Waar staat het ongeveer?

Het citaat moet in hoofdstuk 6 staan.

Ik kijk zelf wel als ik weer in de bibliotheek ben.

Het gedicht wordt overigens helemaal bij het begin bij de gegevens over het boek genoemd.

Daar staat:

De versregels in hoofdstuk 6 komen uit:

De heks van Sier-kon-fleks, in: Ziezo. De 347 kinderversjes; Annie M.G. Schmidt

Amsterdam, Em. Querido's Uitgeverij BV, 2012

De dichtregel in hoofdstuk 15 "En de boer hij ploegde voort." komt uit:

De ballade van de boer, in: Negen balladen, J.W.F. Weumeus Buning, Amsterdam

Em. Querido's Uitgevers-Mij, 1935

De regels staan op blz. 74

Het boek bevalt goed, maar het verhaal is ook wel erg tragisch. Heel af en toe lijkt er iets van humor door te schemeren, bijvoorbeeld als een moeder haar 3-jarige dochter op de fluit van Anne wil laten spelen.

Vera en Anne zijn beide in zekere zin door hun moeder in de steek gelaten. Bij Vera is dat letterlijk het geval en bij Anne in zekere zin figuurlijk, als haar jongere broer de ambities van de moeder meer waar lijkt te maken, dan Anne.

Het boek lijkt mooi compact verteld te worden. Er wordt niet meer verteld dan nodig is. Misschien komt er nog meer over het verleden van Anne, maar dat weet ik nog niet.

Het hoofdstuk 'Appeldiploma' vind ik op de een of andere manier wat minder in het verhaal passen. Het is wel grappig, maar het maakt het een beetje cabaretesk. Het doet me denken aan een conference van Paul van Vliet over de boer:

www.youtube.com/watch?v=-s8Z71ImJOU

Een mooi boek over 2 vrouwen die door een soort vlucht op een oude boerderij op het oude land bij de Elbe terecht zijn gekomen.

Zie www.leestafel.info/doerte-hansen

-

Ik vond niet dat het verhaal van Hajo er als los zand tussen hing. Het is een fragment, dat precies past in het beeld dat Hansen schetst van het overtrokken geïdealiseer van stadsmensen over het platteland. De mooie plaatjes in de glossy-bladen, de rust van het wonen op het platteland, de "opgeknapte" boerderijen en de onbespoten moestuinen. Daar tegenover de keihard werkende boeren, die winst moeten maken om te overleven, de stank van de mest en onvoorspelbaarheid van het weer. De tegenstelling tussen de plattelanders en de stadsmensen wordt prachtig uitgespeeld. Ik vond daar heel veel humor inzitten. Dat is de ene kant van het verhaal. De tragische geschiedenis van de vrouwen speelt daar tussendoor, waardoor je een indringende mix krijgt.

Je noemde het eerder wat cabaretesk en dat is het ook. Sommige cabaretiers kunnen ook vreselijke feiten met een hoop humor vertellen, zodat je eerst hartelijk zit te lachen om een seconde later te beseffen dat hij/zij eigenlijk iets heel gruwelijks vertelt.

Dat vond ik juist zo goed aan dit boek.