Hallgrímur Helgason - Een vrouw op 1000 graden

Het is in ieder geval al een goed teken dat het geen feelgood boek is.

Inderdaad een prachtig boek. Ik vond het verwarrende wel meevallen omdat er boven de korte hoofdstukjes (155!) steeds het jaartal vermeld staat. Het lastigste is dat er soms gerefereerd wordt aan een gebeurtenis, die Here nog niet de revue heeft laten passeren, want de herinneringen komen kriskras door elkaar. Lees gewoon door en het kwartje valt later wel.

Ik was vergeten dat ik hier een vraag gesteld had over de achternaam van Herebjörg. En natuurlijk ben ik nu, na zo ontzettend veel gebeurtenissen in dit boek, ook de exacte reden vergeten. Ik meen dat het te maken had met de grootvader die in Denemarken iets belangrijks was (en later de eerste president van IJsland) en de grootmoeder, die uit een voorname Deense familie kwam. In het buitenland gaf het steeds problemen dat de nakomelingen andere achternamen hadden en gemakshalve werd toen de naam van opa maar aangehouden. Iets dergelijks was het.

En nee Dettie, het lijkt van geen kanten op Ove. Here moppert niet, ze is hard (ook voor zichzelf), nuchter en venijnig. Het resultaat van een hard en meedogenloos leven.

Het boek lijkt wel wat op Het achste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili in die zin dat het ook ongeveer een eeuw beslaat en de hoofdpersoon door de geschiedenis dwaalt. Here zegt zelfs ergens "Aan een achtste leven kwam ik niet toe."

De stijl doet me aan Laxness denken, al is die formeler. De humor, met name de milde zelfspot over IJsland komt bij meerdere IJslandse schrijvers voor. ("Na de oorlog hadden we veel sporthelden, toen er in Europa alleen maar vrouwen woonden." "Wij IJslanders praten niet. Zodoende is de taal in 1000 jaar niet veranderd. We hebben het wereldrecord taalstilstand.")

Hallgrímur Helgason heeft ook een bloemrijke beeldspraak, die altijd raak is. Ik ben vaak in de lach geschoten. Geen feelgood verhaal maar wel een dat veel indruk maakt.