Özcan Akyol - Turis

Flaptekst: In een arbeiderswijk in Deventer woedt een gezinsstrijd die dagelijks wordt aangewakkerd door vader Turis, een onaangepaste dronkaard en hoerenloper, iemand zonder geweten. Hij komt jarenlang weg met zijn escapades en intimidaties die het hele gezin gegijzeld houden. Maar dan grijpt de jongste zoon een geheim aan dat zijn moeder al een decennium met zich meedraagt om zijn vader voorgoed uit hun levens te verdrijven. Tijdens zijn zoektocht naar de waarheid krijgt hij al snel tegenwerking uit onverwachte hoek. De zoon dient zich opnieuw te verhouden tot zijn vader, zijn moeder en vooral tot zichzelf.

Turis is een beklemmende, indringende en bij vlagen bijzonder geestige roman, die de lezer meesleurt in een onbekende wereld waarin absurdisme en ontroering elkaar moeiteloos afwisselen. Özcan Akyol (1984) schreef eerder de semiautobiografische bestseller Eus. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste literaire schrijvers van zijn generatie.

Een verhaal opbouwen kan hij wel en ook het feit dat hij zijn eigen fouten niet verdoezeld is te prijzen, maar als geheel valt er wel wat aan te merken op dit boek. Zoals zo vaak bij in Nederland opgegroeide auteurs, die thuis de moedertaal van hun ouders hebben gesproken, schort er nogal wat aan de woordcombinaties. Complimenten betreffende meisjes zijn daardoor wel eens komisch. Bij een groot voorhoofd, vlezige wangen en waterige ogen heb je niet meteen een mooi meisje voor ogen. De dialogen klinken houterig en onnatuurlijk, een beetje als een toneelstuk van 50 jaar geleden. In de beschrijvende delen is hij het best en het verhaal van zijn ellendige jeugd is schrijnend. Ik hoop dat hij zich als schrijver nog verder ontwikkelt, want met de laatste zin van de flaptekst kan ik het niet eens zijn.

Ik heb nog nooit wat gelezen van deze schrijver, had hem de afgelopen jaren in de media ingeschat als "iets te populair" voor mij. Maar de afgelopen maanden valt hij me in positieve zin op in de media door stukken over Turkije, dus nu ben ik met terugwerkende kracht toch weer nieuwsgierig geworden.

Ook al ben jij niet onverdeeld enthousiast zo te lezen.

Ik lees die columns van hem in de krant ook vaak. Die zijn goed onderbouwd en er mankeert niets aan het Nederlands. Daarom dacht ik met een gerust hart het e-book van 'Turis' te kunnen kopen. Maar blijkbaar zitten er bij de krant mensen die alle fouten eruit halen. Blijft nog dat de mening die hij verkondigt rechtdoorzee en gedurfd is. Dat laatste is het boek ook. Hij durft uit te komen voor zijn fouten en probeert eerlijk te zijn. Dat waardeer ik zeer, maar helaas is het Nederlands soms wat krom. Ik had hem graag alleen maar lof toegezwaaid, maar ook ik moet eerlijk zijn. Het verhaal dat hij vertelt, is aangrijpend maar hij doet er niet zielig over. Hoewel autobiografisch noemt hij het zelf toch fictie.

Ik heb zijn eerste "Eus" nooit gelezen, maar dat schijnt heel anders te zijn.

Jammer dat zijn boek dan blijkbaar niet genoeg geredigeerd is.

Ja "Eus" wil ik ook nog steeds lezen. Zelfs mijn niet lezende broer sprak mij deze week bestraffend toe dat ik dat nog niet gelezen had

Ik denk dat redigeren niet voldoende zou zijn. Je kunt moeilijk allerlei dialogen gaan herschrijven. Er zit zoveel in dat niet goed loopt, dat onnatuurlijk klinkt. Soms kun je er niet eens de vinger opleggen. Echte missers hadden er wel uit gekund, natuurlijk. Maar het verhaal is boeiend hoor. Dus als je eroverheen kunt lezen is het een prima boek.

Vind je dan niet Berdine dat het juist zijn charme heeft als iemand die een andere moedertaal heeft, zijn eigen woorden en woordvolgorde gebruikt?

Maakt dat niet juist het boek? maakt dat het boek niet veel authentieker? Wat ik begrepen heb is dit boek namelijk behoorlijk autobiografisch.

Dettie