Hubert Lampo: Don Juan en de laatste nimf

Maar de Lampo van de gezelligheid duikt misschien pas vanaf 1980 op.

Daarin zou je wel gelijk kunnen hebben, Roel, die latere boeken las ik niet.

Neem me voor dit ooit te doen.... maar mijn te lezen lijst is nu wel heeeeel lang.

Groetjes. Tiba.

Ik dacht dat Lampo dat expres deed, die soms wat vreemde woordvolgorde, omdat het ten tijde van de 80-jarige oorlog speelt, wat archaisch misschien. Aan de andere kant hebben Vlamingen ook soms een andere woordvolgorde dan wij hebben, dus daar kon het ook aan liggen. Ik heb het opgemerkt, maar stoorde me er niet aan.

Het kan niet aan het romantische liggen, ik vind zijn latere boeken ook romantisch. De sfeer is bij Don Juan realistischer, somber. Ik mis de vrolijke noot. Het is gewoon anders.

Hallo Marjo,

Nee, zeker niet, je moet dat in de tijd zijn waarin hij het geschreven heeft. Dus niet in de tijd waar het verhaal afspeelt. In die tijd schreven er wel meer schrijvers, zo archaisch.

Vind je beschrijvingen realistisch? Ik vind ze eerder romantisch vervreemdend. Somber ja, maar niet realistisch somber, eerder poetisch somber. Sensitief om nog een woord te noemen. Zijn latere boeken zijn duidelijk realistisch.

Zoals Wijlen Sarah Silbermann waar ik nu in bezig ben.

Marjo schreef : Ik dacht dat Lampo dat expres deed, die soms wat vreemde woordvolgorde, omdat het ten tijde van de 80-jarige oorlog speelt, wat archaisch misschien. Aan de andere kant hebben Vlamingen ook soms een andere woordvolgorde dan wij hebben, dus daar kon het ook aan liggen. Ik heb het opgemerkt, maar stoorde me er niet aan.

Het kan niet aan het romantische liggen, ik vind zijn latere boeken ook romantisch. De sfeer is bij Don Juan realistischer, somber. Ik mis de vrolijke noot. Het is gewoon anders.

Ik kan niet precies vergelijken omdat ik niet onlangs een recenter boek van Lampo gelezen heb, het is zo lang geleden. Maar ik herinner me een dromerige sfeer, romantischer misschien. Dat was bij Don Juan niet zo.

Maar het is heel moeilijk dit in de juiste termen uit te drukken.

Hallo Marjo,

Het is de vraag wat je onder het begrip "romantisch" verstaat.

Als we het hebben over de opvatting van zwijmelen bij kaarslicht, dat romantisch tref je dus aan bij de romans die hij ongeveer tussen 1980 en 1994 heeft geschreven. Dat is wat ik altijd de verwatering van de echte romantiek noem. De uitgeholde romantiek.

Don Juan behoort tot de ware romantiek. De donkere of zwarte romantiek die extreme gevoelens, vervreemding en dreiging oproept.

Denk maar aan Verfhuid van Rasha Peper, dat is een goed voorbeeld.

Hoewel de romantiek "zonniger" is begonnen met Novalis en zo. Daar stond de onschuld van het kind, liefde voor volkcultuur, kunst-religie, hang naar geschiedenis en dergelijke voorop. Al keek Novalis ook al zorgelijk naar de achteruitgang van de natuur, het oprukken van de mens en zijn bebouwing. Dus gevoelens van vervreemding, ontheemd-zijn waren er al vanaf het begin in de romantiek. Voor de romantici ware de Middeleeuwen de ideale maatschappij. Vandaar dat ook zoveel verhalen uit de romantiek ook in die tijd afspelen. Daarom is de romantiek ook een gevoel waar extremen elkaar ontmoeten.

Ik heb me altijd afgevraagd waren de romantiek de uitersten in zich bergt. Daar ben ik achtergekomen. Het schok van de Franse revolutie geweest. De romantici stonden in het begin achter de Franse revolutie, maar toen het ontaardde in een bloedblad, keerden ze zich geschokt er vanaf en protesteerden ongemeen fel tegen. Daar is de twijfel van de romantici geboren. De toekomst van een nieuwe wereld in vrede zien, waarna het beeld daarna onbarmhartig in gruzzlementen geslagen wordt. Volgens mij is dit de veklaring waarom een romantische mens zo'n twijfelaar is, iemand die zich constant tussen extremen begeeft.

Volgens mij bestaat er een onzichbaar verbinding tussen wereld van nu en het verleden, waardoor ik als romanticus deze twijfel, die ik mijn hele leven bij me draag, heb meegekregen. Trouwens niet alleen dit, vele andere kenmerken van de romantiek vind ik ook zo bij mij terug. Met een moeilijk begrip noemt men dit "collectief bewustzijn".

Zo zit het beetje in elkaar.

groeten,

Roel

Marjo schreef : Ik kan niet precies vergelijken omdat ik niet onlangs een recenter boek van Lampo gelezen heb, het is zo lang geleden. Maar ik herinner me een dromerige sfeer, romantischer misschien. Dat was bij Don Juan niet zo.

Maar het is heel moeilijk dit in de juiste termen uit te drukken.

Aha.. ik gebruik de term romantisch inderdaad voor iets zwijmelends..

Ik moet deze andere uitleg nog even goed op me in laten werken, ik kan me er weinig bij voorstellen. Romantiek is gevoelens oproepen, zeg je dus eigenlijk?