Arjan Visser - God sta me bij want ik ben onschuldig

Ha Renate, jij met je Duitse ervaring zou het moeten kunnen vertalen. Wat een quatsch. In dit geval roept het onmiddellijk de sfeer rond carnaval op. En dat kun je denk ik alleen maar voelen als je daarmee opgegroeid bent, daar helpt geen vertalen aan. Zoals bij zo veel woorden in een dialect kan het helpen het als je het hardop uitspreekt. :idea:

Zie je wel, ik dacht wel dat ik onmiddellijk "Ja natuurlijk" zou zeggen als ik de verklaring lees.

Ik heb dit boek inmiddels ook uit. Zeer de moeite waard inderdaad. Visser kan schrijven, dat is al heel wat en de manier waarop hij van een toeschouwer die eigenlijk een fictief verhaal wil schrijven meer en meer een onderdeel van dit verhaal wordt is boeiend om te lezen.

Hoe het heden een oude geschiedenis weer naar voren kan halen, waardoor de verhoudingen ineens heel anders lijken te liggen, is ook boeiend.

Voor die zus, die zich haar leven lang toch behoorlijk in de nesten werkt, kreeg ik al lezend, net als de schrijver, toch wel een zwak.

Gewoon even ter mijner info, want ik weet nooit precies waar de grenzen liggen, waarom is dit een roman en geen non-fictie?

Omdat hij niet exact vertelt wat er allemaal gebeurd is, hoe zou hij het ook kunnen weten? Omdat zijn herinneringen niet waar hoeven te zijn, hij kan ze ook verzonnen hebben. Hier en daar heeft hij de waarheid bewust verdraaid. Hij heeft ongetwijfeld dingen toegevoegd en weggelaten. Het is een vermenging van fantasie en werkelijkheid. De grote lijnen zullen wel kloppen, de details? wie zal het zeggen?

Ik vind dat er een groot grensgebied tussen de twee vormen tekst zit. Alleen de schrijver weet in hoeverre het op waarheid berust, en zelfs hij niet.

Want herinneringen zijn niet zuiver, niet die van jezelf, niet die van een ander aan wie je vragen stelt.

Daarnaast moet een schrijver voor de leesbaarheid dingen aanpassen, dialogen verzinnen en zo.

Ik heb me dus maar aangewend om de schrijver te volgen: geeft die aan dat het een roman is, dan is dat zo.