Die missers die jij opgemerkt hebt, zijn voor mij onopvallend gebleven. Of ze zijn mijn revue niet gepasseerd ( ha ha, ik vind dat niet zo erg..)
Maar een verslag maken? Wat jij zegt is helemaal waar: een stereotype Marokkaan, maar daar gaat het blijkbaar juist om: het is een satire.
Op de achterflap staat ook: 'een ode aan de romantiek'.
Niet dat ik dat er in gelezen heb. Het leek meer een zwart sprookje. Of een dertigjarige dat kan dromen? Nou, hij is erg naïef, een dromer, een fantast. En een jongeman die niet echt durft, te lafhartig is om er echt voor te gaan. Al die pogingen die hij doet: hij kan op zijn klompen (tenslotte heeft hij dertig jaar in Nederland gewoond!) natellen dat deze manier om aan een vrouw te komen niet zal werken. Ik denk dat hij het ook wel weet. Voor zichzelf lijkt hij het niet belangrijk te vinden, maar hij wil liever niet zijn moeder teleurstellen. Want ja, die moeder hè, in de Marokkaanse cultuur!
Het verhaal gaat te lang door op deze manier, en dat is jammer. De ontknoping is niet echt verrassend, daar wordt helemaal naar toe geschreven.
Of de koning komt? Dat is dezelfde vraag als: Vindt hij een vrouw?
Na Yemma valt dit boek tegen. Het had al veel gescheeld als er flink in gesneden was, dan waren de mooie zinnen - die er echt wel zijn - meer opgevallen.
'De tijd is een boos wicht, hij besluipt je van achteren en mept je op de grond.' (een boos wicht? Of een booswicht?
'Je lijdt aan traditie'.
En de beschrijving van een Marokkaanse markt is prachtig. Daar herken ik Benzakour weer.