Majgull Axelsson - Ik heet geen Miriam

Ik heb er nu twee gelezen en die zijn me allebei heel goed bevallen.

Moederpassie heb je nog gelezen, niet? Ik blijf "Huis der nevelen" het allermooist vinden. Dat boek deelt me toch een dreun uit tegen het eind! Ik heb daarna 2 weken geen ander boek kunnen lezen. Ik bleef zitten met de vraag in mijn hoofd: Wat zou ik in die situatie gedaan hebben? Gelukkig heb ik daar nu een vrij zeker antwoord op.

Ja, Moederpassie. Ik zal de titel Huis der Nevelen onthouden. Daar ben ik nu wel nieuwsgierig naar.

Pfff... uit! Geen boek voor jou Dettie! Axelsson is erg goed in het schrijven van indringende verhalen. Bijna achteloos schetst ze in een enkele regel de meest gruwelijke zaken. Het is ook een boek dat je niet zomaar los laat. Je blijft er eigenlijk de hele tijd mee bezig ook als je andere dingen aan het doen bent. Je wilt niet weten hoe bewust je je opeens bent van de smaak van je stokbroodje met echte boter! Je beseft ineens keihard in hoeveel luxe je leeft. Dat besef je je normaal ook wel, maar zij ziet op de een of andere manier kans dat een hele nieuwe ervaring voor je te laten zijn.

Daarnaast zijn het ook echte mensen die ze beschrijft. Met hun fouten en hebbelijkheden. Geen zwart-witte creaties. Dat maakt haar boeken ook zo geloofwaardig.

Mooi verslag heb je ervan gemaakt Annemarie!

Dank je wel Berdine! Ja, het is echt een heel heftige vertelling en het verhaal spookt nog steeds door mijn hoofd. Vooral het lot van het broertje. Afschuwelijk! Jij omschrijft het precies goed: "Dat besef je je normaal ook wel, maar zij ziet op de een of andere manier kans dat een hele nieuwe ervaring voor je te laten zijn." Zo is het ook. Iedereen weet dat de oorlog afschuwelijk was maar toch kwam het door dit verhaal nog eens extra bij me binnen.

En zonder dat het een zeurderig meelijwekkend verhaal wordt, ze vertelt het heel nuchter en daardoor komt het des te harder binnen. Ze vertelt het alsof het allemaal de gewoonste zaak van de wereld is. Ze laat het aan de lezer over om conclusies te trekken en het zelf in te voelen. Miriam vecht, maar verspilt haar energie niet aan zelfbeklag. Op die manier krijg je niet dat ongemakkelijke gevoel van meelij moeten hebben, maar die persoon eigenlijk een vervelende zeurkous vinden, wat dan van je geweten niet mag.