David Nicholls - Wij

Je schrijft: Ik word een beetje eng van het beeld van vrouwen die het huis aan kant en het eten klaar moeten hebben als vader thuiskomt.

Dat kan wel zo zijn, maar als je baan je totaal uitput, dan is dat maar al te fijn. En Douglas zat op dat moment al tegen een burn-out aan. Ook omdat hun karakters zo ver uit elkaar liepen, had ze er best rekening mee mogen houden. De rest van de dag kon ze zoveel zichzelf zijn als ze wilde. Die rest van de dag was ook nog eens behoorlijk lang. Douglas was weg voor zonsopgang en pas thuis erna. Voor mij hoeft het ook niet altijd zo star te zijn, maar in dit geval met zijn zware baan en met haar royale vrije tijd, vind ik dat ze hem toch wel de ergernis mocht besparen.

Gelukkig is het eind hoopvol. Al vind ik die Angelo er wel met de haren bijgesleept (o nee, hij was kaal inmiddels. :mrgreen: )

Kon Connie dan weten hoe laat hij thuiskwam en of hij überhaupt wel kwam eten? (Ik moet even nakijken hoe het ook alweer zat.)

Ik vraag me dan wel af of het normaal is als vrouw met zoonlief zit te knutselen en dat hij zo tekeer gaat over de rommel en de glittertjes. Het gaat er in mijn ogen om dat het thuis gezellig is, als steeds alles aan kant moet zijn omdat papa thuiskomt dan wordt hij ook de boeman. Ik ben een beetje allergisch voor het man-vrouw patroon, vrouw zorgt voor het eten en een net huis, man werkt en moet opgevangen worden als hij thuiskomt. Brrrr...

Hij werkt hard ja, maar moet dan alles daarvoor wijken?

Wat ik begreep uit het verhaal is dat Connie hun zoon zelf wil laten ontdekken wat hij wil, zijn talenten ontplooien, niet in een keurslijf duwen. Douglas wil een gedegen opleiding en strakke hand. Voor alle twee is wat te zeggen. Maar de zoon heeft meer het artistieke van zijn moeder dan het wetenschappelijke van zijn vader en daar is Douglas blind voor. De jongen mag niet zijn wie hij is ondanks de allerbeste bedoelingen van Douglas. Pas als de zoon werkelijk vrij is en zijn vader hem dat ook laat zijn, komt er toenadering. Voor die tijd moest de zoon zich constant verdedigen en verantwoorden voor zijn doen en laten. Daar springt moeder steeds in om de jongen zijn eigen ontwikkeling te laten doormaken en niet de opgelegde ontwikkeling van de vader.

Natuurlijk had ze dat wel fijnzinniger mogen doen en meer in overleg met Douglas maar hij is niet veel thuis en als hij er is dan is hij niet te genieten van moeheid.

Ik vond het mooie van het boek dat het gedrag van alle twee wel te begrijpen is. Ik vond Douglas ontroerend in zijn pogingen om er het beste van te maken. Het stel past gewoon niet bij elkaar ondanks hun wederzijdse genegenheid voor elkaar. Ze hebben elkaar lief maar passen niet als man en vrouw bij elkaar en daar is Connie zich erg van bewust. De kunst wil niet meer sinds ze met hem is omdat de sfeer thuis er niet naar is. Hij wil die vrouw van het nette huis en eten maar zij is de kunstenaar die eenmaal bezig tijd en eten vergeet. Hij snapt niet wat haar drijft omdat hij niets met kunst heeft. Voordat het te laat is wil ze ook haar leven kunnen leiden wat bij hem niet lukt. Ook al is ze veel alleen dan wil dat niet zeggen dat ze haar gang kan gaan. In bepaalde situaties raak je geblokkeerd in je doen en laten en daar heeft zij last van maar houdt het vol tot zoon het huis uit gaat.

Ja het einde is hoopvol... (met of zonder haar )

Dettie

Ja Connie kon weten dat hij laat thuis kwam. En zo was hun rolverdeling nu eenmaal. Ik zeg niet dat het zo altijd moet zijn, maar als je je leven samen zo inricht, dat de één lange dagen maakt op het werk en het geld verdient en de ander voor het huis en het kind zorgt, dan is daar niks mis mee. Je hebt ook vrouwen met een drukke baan en een man die huisman is. Er ontstaan irritaties wanneer een van twee zich niet aan zijn rol houdt. Je kunt toch niet verwachten dat degene met de drukke baan ook nog eens gaat poetsen en koken? Je moet in dat opzicht rekening met elkaar houden. Connie weet hoe Douglas is, maar houdt daar geen rekening mee. Douglas doet zijn best om rekening te houden met haar andersoortige geaardheid, maar op bepaalde momenten trekt ie dat niet. Ik kon dat wel invoelen.

Om het helemaal duidelijk te maken hadden we het verhaal ook vanuit Connie moeten horen. Nu vertelt de auteur dat wel achteraf, evenals vanuit het perspectief van Albie, maar dat kwam op mij meer over als "goedpraten". Alsof iemand tegen hem had gezegd: Ja, dat vertel je nu allemaal wel mooi, maar hoe was het voor Connie en voor Albie? Dus misschien heb jij gelijk en zie ik Connie teveel als een bitch en Albie als een verwende onopgevoede puber.

Tja, tot drie keer toe ben ik begonnen cq verder gegaan in dit boek, en het kan mij absoluut niet bekoren.

Ik vind de vrouw nog erg meegaand, ik had allang de deur dichtgeslagen in het gezicht van die zielepiet.

Ik kreeg een hekel aan de hoofdpersoon, en al hoeft dat geen belemmering te zijn om door te lezen: ik heb het boek dichtgeslagen en ik hoef niet meer. Ik geef dus toe dat ik heel veel elementen waar jullie het over hebben niet eens gelezen heb.

Nu had ik een ander boek van deze schrijver hier liggen, omdat mij dat aangeraden was: 'De eerste dag'.

Het is een zelfde soort verhaal, en dus vind ik het geen aanrader. Daar denken jullie waarschijnlijk anders over.