David Nicholls - Wij

Nee inderdaad, die humor is van het dijenkletsersoort. Ik bedoel een soort humor die eerder fijntjes is, waar je zachtjes om moet grinniken. Je hebt Ove ook gelezen, dus ik denk dat je het verschil wel aanvoelt.

Ja je zegt het mooi berdine, humor waar je zachtjes om moet grinniken... dat kom je in dit boek wel regelmatig tegen.

Dettie

Ik vind het ook wel een goed boek. Tragikomisch zou je het kunnen noemen. Douglas is wel net zo klunzig als Ove soms is, maar Douglas doet zijn uiterste best om alles goed te doen, terwijl Ove zijn best doet om aan niemand - zelfs niet aan zichzelf - toe te geven, dat hij iets goeds wil doen.

Ik had wel medelijden met Douglas. De manier waarop Connie hem behandelt vond ik erg egoïstisch. Tenslotte wist ze hoe hij was en dat mag je hem dan later niet verwijten. Ook de manier waarop ze hun zoon aan zich bindt en altijd partij kiest voor het kind en zodoende de antipathie van hun zoon voor zijn vader voedt, vond ik beneden alle peil. Onbegrijpelijk dat die man niet eerder zelf op wilde stappen.

En heel even, wanneer Douglas achter Albie aan heel Europa doorkruist om hem te zoeken, proef je een vleugje 100-jarige man, maar dan zonder de "dikke pret". Het komt door de over elkaar heen buitelende avonturen, denk ik.

Hoewel hij het allemaal wel goed bedoeld heeft Douglas maar weinig oog voor wat zijn vrouw leuk vindt. Zij is heel kunstzinnig en vrij in haar doen en laten, ze wil genieten en het leven laten gebeuren zoals het zich voordoet. Hij wil alles strak gepland en geregeld hebben. Er wordt niets aan het toeval overgelaten en zij stikt daarin. Hij komt laat en chagrijnig thuis van zijn werk en zij trekt alle dagen met hun zoon op. Het is niet zo verwonderlijk dat moeder en zoon zo met elkaar optrekken. Bovendien heeft zoonlief haar aard, dat vrije, niet dat strakke, benauwende wat zijn vader heeft. Vader doet weinig moeite zich in hen te verplaatsen, hij ergert zich alleen maar.

Ik kan me wel voorstellen dat zij stikt in die omgeving en denkt nu zoon weggaat moet ik ook weg. Ik houd het niet uit met die starre weinig flexibele man.

Dettie

Nou dat hij geen oog heeft voor wat zij leuk vindt, vind ik niet helemaal waar. Hij laat haar behoorlijk zichzelf zijn. Hij stimuleert haar te schilderen, maar zij wil hem veranderen. Ze wil dat hij dezelfde dingen leuk vindt. En dat gaat natuurlijk niet.

En hij komt chagrijnig thuis, klopt ook niet precies. (Je laat het klinken alsof het zijn eigen schuld is. ) Hij komt doodmoe thuis. Hij heeft een drukke baan en moet ook nog eens heel ver reizen. Dan vindt hij hen gezellig aan het knutselen. Ze begroeten hem niet eens. De tafel is een puinhoop en overal glittertjes. Daar wordt ook een minder star mens chagrijnig van. Ik vind eerder dat zij geen rekening hield met hem. Ze had toch ook kunnen zorgen dat de boel opgeruimd was en het eten klaar op het moment dat hij uitgeput thuis kwam? En ik kon ook heel goed begrijpen dat hij zijn zoon normen en waarden wilde bijbrengen (dan had die waarschijnlijk 's nachts niet het hele hotel op stelten gezet met de muziekherrie.) Maar het ergst vond ik dat zij constant partij koos voor het kind tégen de vader. Het was geen enkele keer: Luister nou eens naar papa of geef je papa een knuffel of wat dan ook.

Hij deed zijn best om hun kunst te begrijpen. Maar iedere opmerking werd met minachting begroet of genegeerd. Ik snap niet dat hij het zolang volhield de interesse op te brengen. Ik vond hem ook minder star dan jij hem aftekent. Hij had zo zijn principes. En een ander idee van "leuk".

Ik geloof dat wij ieder met een ander persoon hebben meegeleefd! :mrgreen:

Haha ja misschien wel berdine, ik verwachtte ook wel gesputter van je.

Als ik eerlijk ben, het lijkt me juist leuk als je thuiskomt en je ziet je vrouw en kind gezellig aan de knutsel.

Ik word een beetje eng van het beeld van vrouwen die het huis aan kant en het eten klaar moeten hebben als vader thuiskomt.

Maar om misverstanden te voorkomen, ik vond Douglas een lieve stuntel. Ik sluit m'n recensie ook af met:"het is een heerlijk feelgood boek, waarbij je tijdens het lezen langzamerhand gaat houden van die stuntelende, klunzige, liefdevolle Douglas."

Maar ik snap ook waarom zij genoeg kreeg van hem. Er is geen enkel gaatje in zijn systeem te vinden, alles moet volgens zijn richtlijnen. Hij bedoelt het inderdaad allemaal verschrikkelijk goed, hij houdt ook erg van zijn vrouw en zoon maar er is zo weinig ruimte voor speelsheid, laissez faire, pluk de dag enz. Dat is wat anders dan interesse tonen in kunst of proberen het te begrijpen. In het begin is zo'n tegenstelling wel grappig, vonden ze dat leuk van elkaar, maar later wordt het benauwend en voorspelbaar. Er is geen ruimte voor spontaniteit. Van zijn kant wil hij een vrouw die hun kind volgens strakke regels opvoedt, het kind mag amper kind zijn want hij moet dit en dat... Moeder wil hem wel kind laten zijn. Misschien is die uitspatting in het hotel ook wel omdat alles zo strak en vast gepland is. Het is wel een puber, die doen wel vaker dingen ook al zijn ze keurig opgevoed.

Maar ik had ook erg te doen met Douglas die de reis zo zorgvuldig plant en oprecht hoopt dat het goedkomt. Het is een lieve, doodgoeie man, die voor iedereen het beste wil. Alleen alles moet volgens het protocol, volgens zijn normen en waarden. Hij ziet niet wie zijn vrouw en zoon werkelijk zijn. Het is inderdaad schrijnend om te lezen hoe hard hij zijn best doet. Ik denk dat hij iedereen ook erg verrast als hij uiteindelijk afwijkt van het strakke schema... (dankzij de zoon)

Maar... de zoon wilde al helemaal niet mee, het wordt toch doorgedrukt, en als ze op reis zijn en iets willen zien wat afwijkt van het programma dan kan het niet. Dat past niet in het schema, lijkt me erg verstikkend. Dat is eventjes leuk maar niet je hele leven.

De schrijver heeft denk ik bewust de tegenstelling tussen man en vrouw zo groot gemaakt.

Ik vond haar inderdaad ook vaak een klier, maar misschien moest ze wel zo doen omdat er anders nergens ruimte voor was.

Die zoon was gewoon een dwarse puber.

Dettie