Gabriel García Márquez - Honderd jaar eenzaamheid

ja ik vond het ook zo'n prachtig boek. Ik heb het zo'n twintig jaar geleden gelezen en was compleet verpletterd.

Vooral omdat de sfeer die hij oproep helemaal nieuw voor me was. Het was net een ontdekkingsreis. De beelden die hij wist op

te roepen, die familie en alles. Heel erg prachtig.

Dettie

Ja, ik weet het Willeke (en Dettie). Het spijt me heel erg. Maar ik had niets met die onechte mensen. Ik kon me niet inleven, ze waren te extreem, robots zonder menselijke eigenschappen. Dus het kon me ook niets schelen wat er met ze gebeurde en dan wordt het toch wel saai....

Aaah ja, voor mij waren het dus wel heel levende mensen in al hun variëteiten, net als in de gewone wereld heeft alleen iedereen zijn eigenaardigheden. En vooral die mysterieuze Zuid Amerikaanse sfeer maakte het zo mooi. Ik heb niets met fantasy maar wel met dit soort magische leven.

Maar het is inderdaad heel lastig lezen als het niets bij je oproept, dus dubbel knap dat je het uitgelezen hebt!

Dettie

berdine schreef : Ja, ik weet het Willeke (en Dettie). Het spijt me heel erg. Maar ik had niets met die onechte mensen. Ik kon me niet inleven, ze waren te extreem, robots zonder menselijke eigenschappen. Dus het kon me ook niets schelen wat er met ze gebeurde en dan wordt het toch wel saai....

Wist ook wel dat onze wegen hier zouden scheiden hoor, het was maar gekheid.

Dit was het eerste boek wat ik las waarin ik me mee liet slepen door alles wat de schrijver schreef en alles geloofde, zelf al kon het niet.

Hij schiep een hele nieuwe wereld voor me, ik denk dat het daarom zo'n indruk heeft gemaakt.

Ja precies Willeke, hij schiep een heel nieuwe wereld, ik was helemaal verbijsterd dat er ook zulke verhalen konden bestaan.

Dettie

Misschien zouden jullie het nu dan ook anders waarderen, als jullie het nu voor het eerst zouden lezen, na zoveel jaren leeservaring. :black: