Adriaan van Dis - Ik kom terug

Ja het lijkt me echt zo'n boek waar je eigenlijk wel over door wil blijven vertellen.

Dettie

Ik hoorde hem van de week in een nachtelijk interview en ik ben geen van Dis fan, maar dit boek trok me wel.

Ik ben benieuwd wat jij er van zou vinden Marjo.

Ik maak geen verslag - dat heb jij al prima gedaan - en ik heb me afgevraagd waarom ik deze moederverering wel in een ruk uitgelezen heb terwijl ik dit soort boeken van andere schrijvers niet lezen kan. Nu vind ik van Dis wel een prettige manier van schrijven hebben maar zou het dat alleen zijn?

Het is denk ik ook de achtergrond, de geschiedenis van Nederlands -Indië, maar dan heel anders dan je zou denken. En inderdaad: het mededogen dat je daardoor krijgt met dat vreselijke mens...die beginscène, je bent als lezer verbijsterd: wat staat je te wachten?

Inderdaad mooi verslag Willeke. Beetje laat gelezen, sorry...

Marjo schreef : Ik maak geen verslag - dat heb jij al prima gedaan - en ik heb me afgevraagd waarom ik deze moederverering wel in een ruk uitgelezen heb terwijl ik dit soort boeken van andere schrijvers niet lezen kan. Nu vind ik van Dis wel een prettige manier van schrijven hebben maar zou het dat alleen zijn?

Het is denk ik ook de achtergrond, de geschiedenis van Nederlands -Indië, maar dan heel anders dan je zou denken. En inderdaad: het mededogen dat je daardoor krijgt met dat vreselijke mens...die beginscène, je bent als lezer verbijsterd: wat staat je te wachten?

Misschien komt het ook omdat het niet echt moederverering is, moeder krijgt er flink van langs. Tegelijkertijd is het ook geen

verkettering van moeder. Je krijgt inderdaad context en er zit ook een zweem van genegenheid onder. Juist doordat hij zo hard tegen haar is komt hij al schrijvend ook tot een vorm van liefde.

Die spanning en dat hele proces maakte het boek voor mij zo bijzonder.

Ja de beginscéne is meteen heftig he, hij paste niet meer in mijn recensie ( het was al schrappen) maar hij is memorabel.