Erik Vlaminck: Brandlucht

Het is stilistisch een sterk verhaal, maar dat maakt het lezen ervan lastig. Steeds weet je dat je bepaalde dingen gemist hebt, niet goed begrepen - zoals de personages in het verhaal - met dien verstande dat de lezer terug kan bladeren. Maar zoals gezegd: dat leest niet zo prettig. Dan moet het hele boek nog maar eens gelezen worden.

Ik bedoelde eigenlijk doe je het boek dan wel recht? Je zegt nu "dat leest niet zo prettig".

Ik krijg daardoor de indruk dat je het geen goed boek vindt, ondanks dat het stilistisch sterk is, maar eigenlijk is mogelijk het boek wel goed maar lees je het te snel, waardoor jij niet alles meekrijgt. Zelf vind ik het vaak ook vervelend als ik gedwongen word een boek langzaam te lezen, dan heb ik wel de neiging om negatiever te oordelen. Maar dat wil nog niet zeggen dat het boek daadwerkelijk slecht is, alleen wil ik zelf niet '10 minuten' over één bladzijde doen. Het ligt dan gewoon aan mij, te ongeduldig, niet aan het geschrevene.

Dettie

Het is de waarheid: het leest niet zo prettig. Het heeft ongetwijfeld voor mij toch te maken met wat Berdine hier noemt: verbrokkeling van het verhaal. Als een schrijver een flashback invoegt, is het prettig als het verhaal daarna weer verder gaat waar het gebleven was, of dat het duidelijk een verhaal op zichzelf is. Dat is hier niet het geval.

En ik vind het geen denderend boek, maar goed genoeg om uit te lezen. Het is niet de bedoeling om het negatief te laten klinken, maar ja hoe zeg ik dat dan?

'Sorry, ik was te ongeduldig?'