Marc Pairon - De kinderspelen (debuut)

Weet je dat ik geen moment gedacht heb aan Het meisje dat te veel van lucifers hield?

Dat vond ik heel anders van toon. In Het meisje... voelde je de bizarre dreiging al bijna vanaf de eerste bladzijde.

Maar dit boek is zo enorm liefdevol, het is bijna een ode aan de liefde.

Die bijzondere man, die nergens kwaad in ziet, die bijna licht uitstraalt en hard moet lachen als hij hoort wat onenigheid is.

Een man die een vreselijke jeugd had maar zo positief is.

En dan die vrouw die met haar wijsheid precies de juiste partner voor hem is. Zij heeft hem en zijn lichtheid net zo nodig als hij

haar. Dat zij haar handen vol aan hem had, zoals je schrijft, zie ik ook niet zo. Ze vullen elkaar prachtig aan. Hij maakt haar

leven ook bijzonder door zijn ontwapenende liefde voor alles en iedereen.

Het eind is bizar maar eigenlijk ook hele liefdevol.

Heel mooi verhaal, mag van mij zo de debuutprijs winnen.

Dettie

'Die bijzondere man, die nergens kwaad in ziet, die bijna licht uitstraalt en hard moet lachen als hij hoort wat onenigheid is.'

Dit vind ik toch redelijk abnormaal, en is voor mij het begin van een dreiging. Ook het feit dat er van de rare aanduidingen staan al in het begin, die je pas veel later begrijpt. Je weet dan nog niet wat er met de vrouw aan de hand is, maar je voelt wel dat er iets gaande is.

Zij moet haar handen wel vol gehad hebben, alleen al om de kinderen op te voeden tot 'normale' mensen, en ik kan niet anders dan denken dat ook zijn rare fratsen toch steeds weer recht gebreid moesten worden door haar. Maar dat wordt nauwelijks beschreven, dus weten doen we het niet.

Ik kreeg er de kriebels van, van die liefde, en ook van die wijsheden.

Maar het verhaal is mooi, dat is zo. Goed verteld ook.

'Die bijzondere man, die nergens kwaad in ziet, die bijna licht uitstraalt en hard moet lachen als hij hoort wat onenigheid is.'

Nou ik vind het juist heerlijk om over zulke mensen te lezen. Ik ken ze ook wel, dat zijn de mensen die de zout in de pap zijn.

Die altijd het positieve zien, nooit kwaad worden, er altijd voor je zijn en mensen blij maken, alleen al door hun lieve, positieve uitstraling.

Van mij mag de hele wereld uit dit soort mensen bestaan.

Ik vind dat juist geen dreiging, maar heerlijk positief!

Hij blijft niet binnen de standaardhokjes dat is waar, hij is heel vindingrijk, maar gek is hij zeker niet, alles wat hij doet is voor de volle

honderd procent gáán voor zijn vrouw en kinderen en hun al die liefde geven die hij zelf nooit gehad heeft.

Zeker van zijn vader niet en zijn moeder keek de andere kant op als vader zijn handen niet thuis hield en hem misbruikte.

Het is nog een wonder dat het zo'n liefdevolle man is geworden!

Het is alleen op het eind van zijn leven dat het helemaal mis gaat. Dat is waar.

Dit boek vind ik ook prachtig om zijn zinnen.

'Het is minstens vier graden kouder sinds ze weg zijn'.

'Hij is tegenwoordig nooit langer dan duizend polsslagen bij haar weg.'

Prachtig!

Dettie

De man op zich is geen dreiging, het is de manier waarop hij beschreven wordt. Het 'hoe' van hoe hij neergezet wordt.

Net zoals van die vrouw gezegd wordt dat ze 'schijnbaar slaapdronken' is - ik heb het boek er even niet bij, maar op deze manier zijn er ook van die typische constructies rondom de man, die pas later op hun plek vallen.

Nee, een dreiging is hij absoluut niet: Hij leeft in een droomwereld, een wereld die hij helemaal zelf geschapen heeft en hij staat niet open voor de buitenwereld, want die heeft hij leren kennen als gevaarlijk en onbetrouwbaar. Alleen zijn vrouw en kinderen vertrouwt hij nog.

Mac Pairon beschrijft de man en de vrouw en hun situatie op een dreigende manier, en werkt al doende naar dat bizarre einde toe. Dat heeft het boek in mijn ogen gemeen met 'het meisje dat...'.

De man op zich is geen dreiging, het is de manier waarop hij beschreven wordt. Het 'hoe' van hoe hij neergezet wordt.

Ik snap niet goed wat je hiermee bedoelt. Kun je dat wat verder toelichten?

Hij leeft in een droomwereld, een wereld die hij helemaal zelf geschapen heeft en hij staat niet open voor de

buitenwereld, want die heeft hij leren kennen als gevaarlijk en onbetrouwbaar.

In mijn ogen staat hij heel erg open voor de buitenwereld. Iedereen is welkom, iedereen mag aanschuiven.

Ik vind het juist zo ontwapenend dat hij in niemand kwaad ziet. Ik zie hem zo voor me staan, totaal verwonderd over

onenigheid, waarom zou je het met elkaar oneens zijn? Wat een onzin, je komt er altijd wel uit.

Eindelijk eens een verhaal over een positieve instelling, over iemand die zich nog verwondert over alles en niet

afgestompt in een tredmolen zit. Hij onderneemt en bedenkt van alles. het leven is voor hem één mooi avontuur.

Net wat ik al schreef, hij is niet een standaard man, en dat maakt hem juist zo bijzonder.

Zijn droom is zo te worden als de vader op het schilderij van Breughel, en die droom heeft hij waargemaakt.

Is hij daarom een onnozele naïeveling? (Het is misschien zelfs eerder de buitenwereld die zulke mensen niet wil. Mensen die

vriendelijk zijn en hun droom naleven worden naïef genoemd. Maar waarom eigenlijk? )

Op het laatst raakt hij wel van het padje ja, maar daarvoor is het een vriendelijke, intens goede man, daar zit geen kwaad

in. Op het laatst nog steeds niet alleen het kan niet.

Dettie

Ik moet het boek er bij halen dat is duidelijk, en of dat vandaag nog gebeurt weet ik niet. Maar ik weet wel zeker dat die is zoals hij is door zijn verleden Hij heeft de buitenwereld geblokkeerd. Hij raakt niet op het laatst van het padje, hij is na zijn jeugd altijd zo geweest. Hij kon niet anders.

Nu nog vinden waar ik dat uit op maak...

Waar jij vindt dat hij open staat voor de buitenwereld is hij erg naïef bezig. Iedereen is zoals hij en als het niet zo is, dan verzint hij er wel wat op. In die zin staat hij open. Maar tegelijk heeft hij zijn ogen flink dichtgeknepen wat betreft de werkelijkheid.

Maar zoals ik zeg: het boek moet erbij. Nog even geduld