Marc Pairon - De kinderspelen (debuut)

Ja dat hij is zoals hij is door zijn verleden staat als een paal boven water. Juist door zijn verleden zou je bijna zeggen.

Het schilderij van Breugel was zijn houvast, er bestonden dus wèl leuke vaders die gewoon leuke spelletjes deden met hun

kinderen in plaats van die akelige 'spelletjes' die zijn vader met hem deed.

Daardoor wilde hij ook dat zijn gezin een groot gezellig nest was. Zijn verleden heeft hij weg kunnen zetten. Hij heeft zijn

leven een positieve draai kunnen gegeven, dat is knap als je zulke ouders gehad hebt.

Hij is van sombere, driftige man veranderd in de vriendelijke man die hij later was.

Ik weet niet of het naïef is. (Ik vind iemand naïef noemen vaak zo negatief klinken. - Mensen mogen niet naïef zijn alleen

kunstenaars mogen dat wel. -) Ik noem het dat hij zijn dromen waarmaakt wat anderen vaak niet durven te doen. Wie durft

het bijvoorbeeld aan een huis met 48 kamers te betrekken? Hij durft het aan en heeft er ook duidelijk plezier van.

Als dat naïef is, dan zij het zo, maar ik vind het geweldig.

Dettie

Daar had hij een doel mee natuurlijk, hij wilde ook wel twee alfabetten kinderen! (arme vrouw).

Onschuldig, naïef, wereldvreemd, noem het zoals je wil, maar normaal is hij in mijn ogen niet. Daarom zeg ik dat hij in een

droomwereld leeft. Zijn wereld is niet die van anderen.

Ik denk toch niet dat hij in een maatschappij als de onze zou kunnen overleven!

Hij zag die prent, en wist zijn leven daar aan aan te passen met een behoorlijke dosis geluk en een verstandige vrouw aan zijn

zij. De dorpsbewoners vonden hem ook gek, maar accepteerden hem en deze en gene profiteerde van hem. Hij deed geen

vlieg kwaad, dus ach..

Ik had al vrij snel het gevoel dat er iets niet klopte, en dat was niet alleen dit gedrag wat we nu bespreken.

Er werd heel subtiel verwezen naar andere tijden, een jaar eerder of zo. En zo zitten er meer van die zinnetjes in waarbij je

denkt: vreemde manier om dit zo te zeggen, maar later blijkt er wel degelijk iets achter te zitten.

Dat laatste weet ik niet meer zo goed, dan is het altijd zonde dat je het boek er niet meer bij kunt pakken.

Eigenlijk jammer dat zulke mensen als gek bestempeld worden, of zoals jij hem noemt een onnozele naïeveling.

Persoonlijk geniet ik er juist van, zulke mensen geven kleur aan het bestaan, en laten je dingen op een andere manier zien.

Zijn vrouw had dat ook door en genoot ervan.

En zij was toch geen stakker? Zij wist toch ook waar de kindertjes vandaan komen?Ze werkte net zo hard mee aan het krijgen

van dat grote aantal kinderen. Anders had ze nee moeten zeggen als hij avances maakte en dat had hij ook aanvaard, zeker

weten! Zo gek was hij wel op haar. Zij koos bewust voor een leven met hem en was er zeer tevreden mee.

De man is bijzonder, een levensgenieter, een blij mens. Die blijven wel overeind.

Dettie

Ja natuurlijk was ze er zelf bij, maar toch. Ik vind hem nogal dominant. Nou ja, natuurlijk, ze had er zelf iets aan kunnen doen als ze niet wilde.

Ik denk niet dat ik er nog iets bij hoef op te zoeken? In wezen zijn we het wel eens over wie hij is, we beoordelen het alleen anders.

Ik zou er niet mee overweg kunnen met zo'n man. Echt niet.

Ja we vinden het alle twee een bijzondere man, alleen jij vindt het negatief, ik positief, dat is het verschil.

Maar in feite zijn we het verder wel met elkaar eens.

Toch wel een leuk uitgangspunt, dat schilderij van Bruegel.

Dettie

Dat klinkt meteen weer zo slecht, hè, dat 'negatief'!

Zo is het niet. Gewoon wereldvreemd, laten we het daar op houden. Jij vindt dat prettig, ik niet.