Myrthe van der Meer - Paaz (debuut)

Ja die opmerking van mensen hoor ik hier over mensen die in het psychiatrisch ziekenhuis wonen ook wel.

'Ze moeten achter het hek blijven'. Nu is er geen hek maar toch is het erg dat het gezegd wordt.

Die vriend van ons zat altijd achter de computers, hij kon er niet mee stoppen, dat was o.a. een van de redenen dat hij opgenomen werd.

En wat gaven ze hem als werktherapie...

Je raadt het al, werken met computers want het was zijn interessegebied!

Hij kreeg ook de opdracht brieven schrijven naar familieleden en daarna zei de behandelaar, 'Je bent wel erg met je familie bezig!'

Die muziekopmerking bij jou is precies zo iets. Muziektherapie krijgen en dan ben je teveel met muziek bezig! hahaha

Te rationeel! Ook zoiets, als het maar een naam heeft denk ik vaak.

Het zou fijn zijn als die hulpverlenens eens leerden luisteren en dan écht luisteren, want dat ontbreekt er vaak aan. Echt luisteren naar iemand en laten merken dat je goed geluisterd hebt zou al een heel eind schelen.

Dettie

die benieuwd is hoe jij Paaz vindt

Nou ja, dat met die muziektherapie begreep ik ergens wel. Ik was te veel bezig met het organiseren van het een en ander, zodat er een muzikaal resultaat zou ontstaan, terwijl het natuurlijk de bedoeling was dat we spontaan op elkaar zouden reageren. Maar ja, ik ben altijd met muziek bezig geweest, dus dat zat er nu eenmaal in.

Tja, te rationeel? Ik beredeneer de dingen misschien wat veel. Maar ach, dezelfde dame probeerde me aan te praten dat ik een aan autisme gerelateerde stoornis had. Tja, m'n sociale vaardigheden zijn niet zo denderend, ik kan me goed alleen vermaken, ben misschien wat eenzaam en had vroeger last van driftbuien als de dingen niet liepen zoals ik wilde. Soms heb ik daar nog steeds last van. Ik heb dan ook heel wat contact met hulpverleners gehad in m'n jeugd en m'n ouders hebben ooit een boekje gekregen over het "onkind".

Na Een vriendschap, weer een boek over psychische problemen. Ben er nog niet zo ver in, maar bepaalde dingen zijn wel herkenbaar. Het is wel een vrolijker boek dan Een vriendschap.

Inmiddels heb ik de eerste 100 pagina's achter de rug. Het is inderdaad wel herkenbaar. Ik herken verschillende dingen uit de tijd dat ik zelf in therapie zat. Ook het idee dat je niet steeds met dezelfde techniek mocht werken bij iets creatiefs. Zelf heb ik nooit medicijnen gehad in de tijd dat ik in therapie zat. Ik weet eigenlijk niet eens meer waarom ik er zat, maar ik was wel 9 maanden zoet. Ik had maar 3 dagen in de week therapie en de rest van de tijd kon ik gewoon naar huis. Misschien zou ik m'n dagboek er eens op na moeten slaan. En inderdaad, de vraag "wat voel je?" kwam regelmatig voor. Het boek is wel op een leuke manier geschreven, met de nodige zelfspot. "Het is toch heel gewoon dat je dood wilt, dat wil toch iedereen?" schrijft ze ergens.

Die zelfspot maakt het licht denk ik. Ik heb haar tweede boek intussen liggen..

Marjo schreef : Die zelfspot maakt het licht denk ik. Ik heb haar tweede boek intussen liggen..

Inderdaad, de zelfspot maakt het licht. Het boek is niet zwaar op de hand, hoewel er soms serieuze dingen aan bod komen, zoals een patiënt die weg is gelopen en in Arnhem het bos in loopt, op zoek naar een boom om zich op te hangen. Ze heeft een touw bij zich en vind uiteindelijk een boom met de juiste tak. Helaas blijkt het touw te lang te zijn.