Manon Uphoff - Gemis

Nee ik vind er een groot verschil in zitten als een verhaal door de ogen van een kind verteld wordt versus een volwassene die vertelt over zijn/haar kindertijd.

De ervaringen en taal vanuit die verschillende perpectieven zijn ook anders.

Bernadet

Ik moest na mijn vorige antwoord denken aan de boeken van Mortier. Hij vertelt inderdaad vanuit het kind, leeft zich helemaal in. Er is geen andere verteller, dus de wereld is anders.

Dat is inderdaad niet zo bij Uphoff, maar ze laat wel het meisje vertellen, vanuit haar eigen herinnering . Dat is nog weer iets anders dan door een algemene verteller over een kind te laten vertellen.

Uphoff zit er tussen in denk ik.

Moeilijk uit te leggen als je de boeken niet bij de hand hebt. Ik zou voorbeelden moeten kunnen aanhalen. Elvira kan misschien helpen?

ik zal straks eens zoeken naar zo'n passage die ik vreemd vond. maar ik kan me aansluiten bij marjo: uphoff zit er zo ergens tussenin, al kan ik niet zo goed bedenken wat haar bedoeling daarmee was. als je vanuit een kind schrijft, waar het alle schijn van heeft, moet je toch een beetje proberen de gedachtegangen van een kind te volgen, terwijl ik hier het gevoel heb dat er een volwassene in het hoofd van een kind zit, zoiets...

Dit is zo'n boek dat je zonder problemen uitleest (het is dus niet saai of vervelend) maar je toch nergens ECHT weet te raken en na afloop ook niet lang meer blijft hangen.

Dat Uphoff een getalenteerd schrijfster is zie ik wel, ze kan inderdaad goed met woorden overweg en weet in een mooie stijl een duidelijk beeld neer te zetten, maar het blijven woorden en beelden. Het wordt nergens echt... ECHT.

Dat vond ik bij Koudvuur wel dat het ECHT werd. Vooral haar kinderjaren waren heel beeldend en je zag het gezin voor je met de vader die er altijd voor ze was en spelletjes met ze deed. Ook het verhaal over de zus met de verkeerde vriendjes was goed alhoewel dat al minder ECHT werd.

Later, dat rare gedoe met haar vriendjes wordt heel bizar en onwerkelijk.

Bernadet