John Williams, Stoner

Dat klopt helemaal. Ik vond het een erg mooi boek. De sfeer is soms wel triest, maar aangezien Stoner zelf zijn leven gelaten over zich heen laat komen, zelfs tevreden lijkt, is dat niet zo erg. Wij lezers kijken er tenslotte maar van de buitenkant tegenaan. Ik vond het eind heel indrukwekkend, alsof de auteur het zelf al eens had meegemaakt.

Je zou ook eens iets van John McGahern moeten lezen, Willeke. (Hij schreef het nawoord) Die schrijft ook op die manier. Het gaat nergens speciaal over, gewone levens in gewone dorpen en het boeit van begin tot eind.

Grappig is wel dat ik hier en daar aan Het bureau van Voskuil moest denken. Met name als hij zijn studeerkamer weer eens anders moest inrichten en door de manier waarop hij zijn colleges beschreef, heel nauwkeurig en ordelijk, compleet met de teksten, vragen en antwoorden.

Ja mooi, he, ik loop dit boek aan iedereen aan te prijzen terwijl er nauwelijks iets gebeurd en het zeker niet vrolijk is. maar het is zo mooi geschreven, en zo echt inderdaad.

Ik zal de naam van John McGahern noteren Berdine, dank je wel.

Oek de Jong ligt hier klaar voor de vakantie, dat lijkt me ook zo'n boek waarin het leven aan je voorbij trekt terwijl er niet al te veel gebeurd.

Voskuil ben ik ooit aan begonnen, maar had ik toen het geduld niet voor. Misschien als ik nog iets ouder en wijzer ben.

Ik lees het boek (als dwarsligger) in de trein. Zo geboeid door het verhaal dat ik vergeten ben uit te stappen...Tsja!

Ik krijg meteen weer zin om het te herlezen Irene.

Kan ik me iets bij voorstellen. Dat gevoel heb ik nu al...als dit boek uit is ga ik het zeer zeker nog een keer lezen!

En vandaag uitgelezen! Wat een prachtig boek...eigenlijk een juweeltje, 'n boek dat iedereen eigenlijk zou moeten lezen!