Het is niet echt een boek, een korte novelle maar. Mooi, ingetogen taalgebruik. Wat een verschil met de hedendaagse literatuur die geen blad voor de mond neemt.
Monsieur Hawarden
Een kleine novelle uit het jaar 1923.
Ik geloofde eigenlijk niet wat ik las, toen het thema tot me door begon te dringen! In die tijd schrijven over een een dergelijk taboe, dat kon toch niet!
Monsieur Hawarden arriveert in een klein dorpje in de Belgische Ardennen, en brengt daar de meeste tijd op zijn kamer door, of hij gaat wandelen in gezelschap van een jongeman.
"Hij bleef vele dagen aaneen op zijn kamer. Hij aanvaardde beleefd de diensten van den rentmeester en zijn vrouw en sprak woorden van lof om de spijzen. Hij dronk dagelijks meermalen koffie, sterk en geurig, en was blij toen de rentmeester hem wijn van Stavelot voorzette. Hij zegde dat hij elken dag van dezen wijn hoopte te drinken."
"Monsieur Hawarden heeft zich met veel zorg gekleed. Lang heeft hij de zuivere witte das geëffend en goed toegezien dat de hoed rijzig staat. Hij is als een amazone, met hoog gekapte laarzen van licht leder en traag openwuivende jaspanden. En de korte rijzweep schijnt een voorwendsel tot sierlijke beweging van arm en hand."
Mooie ouderwetse taal vind ik het. Er spreekt een weemoed uit het verhaal, een kalme berusting. Er wordt natuurlijk nergens een woord gewijd aan het thema, alles wordt duidelijk door een enkele brief, geschreven aan zijn moeder. En voor wie het dan nog niet begrijpt is er een uitstapje naar de grote stad, eenmaal slechts. Het einde is rustig maar onafwendbaar. Dit verhaal is te vinden op
www.dbnl.org
© Marjo
Voor meer informatie over Filip de Pillecijn, klik
users.pandora.be/louis.jacobs/Depillecyn.htm