Hanneke Hendrix - De verjaardagen (debuut)

Vandaag aan een nieuw boek begonnen, met mijn gebruikelijke kritiek. En het klopt, Berdine, wat je zegt: ik heb op- en aanmerkingen bij de eerste pagina's, maar als het verhaal begint te lopen en te boeien, let ik er veel minder op. Ik zie dan nog wel spelfouten en kromme zinnen, maar lees ook over dingen heen die me eerst stoorden.

Ik overwoog om aan te haken, maar ik sla toch maar even over denk ik.

jammer..

Als er enthousiaste verhalen komen ga ik heroverwegen, goed?

Ik ben halverwege en stop ermee. Ik vind het verhaal wel apart maar ik houd niet van dit soort verhalen.

Stefan Brijs heb ik vroeger ook proberen te lezen en ook zijn manier van schrijven spreekt me niet aan.

Het is vooral het fatalistische (ik zeg het niet goed maar kom even op niets anders) de weinige blijheid wat me tegenstaat.

Alles is zo zwart en somber, kleurloos.

Het verhaal zelf getuigt natuurlijk van veel fantasie, hoe verzin je het, maar ik word er beroerd van hoe kleinzielig alles is.

Dat dorpje en dat binnenhouden van Lies en dan Boris die ook zijn draai niet vindt. Het gekonkel bij de drogist.

Ondertussen is er ook nog de barkeeper die wat Marjo al schrijft onbewust een belangrijke rol speelt. (Of zijn het twee barkeepers?)

Ik heb wel her en der nog een paar pagina's gelezen en begrijp dat Lies en Boris elkaar erg leuk gaan vinden maar de verdere verloop wordt dan wel erg ongeloofwaardig. (als ik het goed begrepen heb) Een meisje dat geen aanraking kan verdragen en dan dit.

Het is wel knap geschreven ondanks de soms vreemde zinnen die berdine ook al aanhaalt maar, ik meldde het al, ik houd niet van dit soort verhalen.

Het is me te vreemd en te somber.

Dettie

Ieder zijn meug zei de boer...