Hanneke Hendrix - De verjaardagen (debuut)

Nou Marjo, zover ben ik niet gekomen, dat "flitsende dialogen de somberheid doorbreken". Dat zou best zo kunnen zijn. Dialogen hoeven ook niet foutloos te zijn, want mensen praten niet in volzinnen.

Maar die korte bondige zinnen zijn me niet opgevallen, alleen de hele lange, die ik vaak twee keer moest lezen om te weten wat er nou precies stond. Het boek ligt hier nog en ik zal een voorbeeld geven:

"De vrouw van de drogisterij smulde toen aan haar balie gefluisterd werd dat de bakkersvrouw al iedere ochtend die week was betrapt op braken door de zoon van Gerda van de Laar, die daar elke doordeweekse ochtend meehielp bij de ovens."

Ik vind dit nou niet bepaald een stilistisch hoogstandje. Zonder komma na "braken" wordt ze niet noodzakelijkerwijs "betrapt door de zoon van Gerda", maar kun je het in eerste instantie ook lezen als "betrapt op braken door(vanwege) de zoon van Gerda"."

Soms ook bestaan haar zinnen uit zoveel bijzinnen dat ze de draad kwijt raakt.

"De stem die haar vertelde dat ze gaan moest, ergens in haar achterhoofd, zou zorgen dat alles stukgeslagen werd en het zou niets anders overlaten dan de warmte van een huis, dat zou verworden tot een verlengstuk van haar lijf"

Het woordje "het" slaat terug op "de stem" en moet dus "hij" zijn.

Persoonlijk vind ik het ook beter als "ergens in haar achterhoofd" meteen na "De stem" zou staan, maar ik neem aan dat het op deze manier ook goed is.

Kortom, ik vind haar stijl van schrijven tamelijk klungelig en hier en daar staan gewoon fouten. Ik denk dat ze al veel zou winnen, door niet voortdurend van die samengestelde zinnen te maken. Nu is het van alles wat: lang en kort, poëtisch en krom. Onevenwichtig.

Daarbij nog de onwaarschijnlijkheden in het verhaal: een havo in een dorp waar maar één bakker, één slager en één supermarkt is? Je kapotte voeten weken in badwater met chloor erin?

Boris heb ik niet erg goed leren kennen, maar hij leek me een soort slap aftreksel te worden van "Arend". Ik denk dat je daarom aan Brijs moest denken?

Ik denk dat het inderdaad het verhaal is dat de mensen aanspreekt, maar sommige recensies hebben het ook over "poëtisch". De passages die dan worden aangehaald zijn dat inderdaad, maar lang niet alles is dus zo.

Voorlopig ben ik de enige in Nederland die dit boek helemaal niks vind. Ik ben nu een eenmaal een muggenzifter en als ik steeds struikel over de stijl, moet ik gewoon een ander boek gaan lezen. Dat ben ik dus ook gaan doen. :mrgreen:

"De stem die haar vertelde dat ze gaan moest, ergens in haar achterhoofd, zou zorgen dat alles stukgeslagen werd en het zou niets anders overlaten dan de warmte van een huis, dat zou verworden tot een verlengstuk van haar lijf"

Om eerlijk te zijn heb ik een bloedhekel aan dit soort zinnen. 'Dat zou verworden tot een verlengstuk van haar lijf...' Weg daarmee.

Een huis wordt geen verlengstuk van je lijf en überhaupt wordt niets een verlengstuk van je lijf, je lijf is je lijf. Hooguit een kunstarm of -been wordt dat. Het is mooischrijverij die nergens op slaat.

Ik was een paar dagen geleden al begonnen in het boek en ik had het weggelegd omdat het me niet pakte. En gisteravond weer een stukje gelezen maar ik denk zomaar dat Berdine een medestander krijgt.

Dettie

die iedereen goedemorgen wenst

Oeps, wat ben jij fel op de vroege morgen! :lol:

En toch geen ochtendhumeur!

Maar sommige vergelijkingen zijn vrij krom. Ik las van de week "De zon stond schreeuwend in de lucht' dat vind ik ook heel lelijk. Een metafoor kan heel mooi zijn maar een lelijke is dan ook gelijk zo erg lelijk. :mrgreen:

Dettie

Het is dat er nog zoveel te lezen ligt, anders zou ik het boek misschien nog eens moeten lezen. Want wat jij aanhaalt, daar kan ik je kritiek helemaal begrijpen.

Soms lees ik te snel denk ik.

Ha, maar aan de andere kant: ik dacht dat IK kritisch was, maar jij kan er ook wat van Berdine!

Marjo, ik denk dat het boek in een erg wisselende stijl is geschreven. Zodra het verhaal je dan te pakken krijgt, vergeet je gewoon wat er niet goed of niet mooi beschreven staat. Ik heb het verhaal geen kans gegeven, ben te snel afgehaakt.

En, voor dit boek had ik er een gelezen dat in een sublieme stijl geschreven is. Ook een debuut overigens. (Waar de vogels vliegen van Tomas Bannerhed)