Gemma Venhuizen - Alle bessen kun je eten (slb febr 2013)

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Ik kreeg de indruk dat ze juist niet verder ging. Ze loopt toch de sneeuwvlakte in, vanuit het huisje van die man? Eerst dat akelige gedoe met dat hert en dan de vlakte in... en haar einde... want ze kan toch nooit iets goed doen...

Volgens mij was er ook nog een rode draad door het verhaal, ze had het tot 3 x toe over vrouwen met één borst. 1 x die vrouw in de trein, die vriendin die geopereerd is, en een verhaal uit de oudheid. Maar waarom dat steeds in verhaal terugkwam begrijp ik niet.

(dat is vaak zo jammer als je het boek niet meer in huis hebt, je kun niet even kijken hoe het er ook alweer staat )

Dettie

Die terugkerende borst zag ik als symbool van hoe zwaar de impact in haar hoofd was, of het schuldgevoel om het in de steek laten van haar vriendin die ziek was. Dat was een van de centrale thema's in het boek voor mij, het kwam ook telkens terug.

De fototentoonstelling zie jij als een droom Marjo, ik zag dat letterlijk, maar het zou heel goed kunnen dat ik het mis had.

Het einde zag ik inderdaad wat zwarter als jij, maar vond ik veel te zwaar aangezet.

Als het niet zo zwart was als ik dacht heb ik het daarin mis natuurlijk.

Goed samenleesboek dit, volop visieverschil. Leuk!

Jouw oordeel is toch milder over dit boek dan ik dacht Marjo!

WilV schreef : Jouw oordeel is toch milder over dit boek dan ik dacht Marjo!

ja ik was ook verrast omdat er eerst gemeld werd dat het erg moeizaam boek is en je je er steeds toe moest zetten verder te lezen. Toch apart dat je het hele boek uiteindelijk toch wel waardeerde.

WilV schreef : De fototentoonstelling zie jij als een droom Marjo, ik zag dat letterlijk, maar het zou heel goed kunnen dat ik het mis had.

ja, ik dacht ook dat die tentoonstelling er wel kwam. Ze stelt zich aanvankelijk alleen voor dat, nu ze de foto's niet heeft haar moeder gaat kijken (dacht ik). Maar naderhand heeft ze toch wel foto's? En gaat de tentoonstelling toch wel door?

dettie

die nu hevig twijfelt

Ik zei het al: ik erken dat het goed geschreven is, knap in elkaar zit. Maar vooral in het begin vond ik het geen prettig verhaal.

V

E

R

K

L

A

P

P

E

R

Als ze nog in Oslo is mailt ze haar moeder dat ze in Oslo blijft, terwijl ze bedenkt dat de opening over twee dagen zal zijn.

'Geklap uit de zaal, mijn ouders op de eerste rij. Ooms, tantes. Vriendinnen van mijn moeder. Vertwijfelde blikken wanneer mijn foto's nergens blijken te hangen. Mijn moeder die de situatie redt, Van Asschen zoekt, de anderen geruststelt dat mijn foto's vast in een apart kamertje hangen. Hoe trots ze is, haar enige dochter, zo talentvol, altijd al geweest. Veelbelovend.'

De manier waarop dit geschreven is, komt op mij over als niet echt. Uit de context blijkt dat ze er dus helemaal niet is, ze is in Noorwegen. Net als dat stukje over het in brand steken. Dat doet ze ook niet echt.

Die ontbrekende borst; is het niet opnieuw het falen? Wéér laat ze iemand in de steek, voldoet ze niet aan de verwachtingen. Ze heeft zelf geen decolleté, (ook een soort falen, maar dan van haar lichaam) ze zal vast jaloers zijn geweest op die vriendin, en daarom niet eens troosten, alleen domme opmerkingen maken.

Je kan inderdaad die laatste zinnen ook anders opvatten. Ik wil het graag positief zien. Ze gaat immers niet zelf in dat gat zitten, maar duwt het hert erin? En dan loopt ze weg. zonder om te kijken. Verder met haar leven, denk ik dan.

Je zei dat je de reactie op Lars overtrokken vond, Dettie. Je bedoelt dat het feit dat ze de boel daar op stelten zet? Je kan het zien als de druppel die de emmer doet overlopen: weer iets dat niet goed gaat, weer is ze niet goed genoeg.

O ja, ik vond die vader helemaal niet aardig! Iedere keer als ze iets goed deed trok hij meteen de conclusie dat ze dus een groot talent had en werd ze weer meegesleept in iets wat helemaal niet bij haar paste. Het is al erg genoeg als een van je ouders zo is, maar twee!! Hoe kan je daar mee omgaan!