Je zal er misschien niet veel meer van weten, maar mijn wenkbrauwen rezen - inderdaad dus! - hoog bij het lezen van jouw verslag. Voor mij was de rol van de kleindochter heel klein, van de andere familie nog kleiner. Ik heb een historisch verhaal gelezen, het verhaal van een moedige vrouw, die met haar vriend naar Engeland wil omdat ze iets wil betekenen en zich in het bezette Nederland geremd voelt. Een jonge moedige vrouw, die zich weinig aantrok van de zeden van haar tijd, en haar eigen weg ging. Daarin gehinderd werd, hetgeen haar niet tegen hield.
Ja, af en toe gaan we naar het heden en zijn er die kleinkinderen - inclusief die schijnheilige kleinzoon die omama even laat zien hoe ze moet internetbankieren - maar voor mij lag de nadruk op de ontsnapping. Ik wilde ook wel meer weten over het echte verhaal van soldaat van oranje, maar Carlijn Vis verwijst naar het gelijknamige boek, waar het allemaal in staat. Waarom zou ze dat verhaal herhalen in een boek over haar eigen oma?
Een prima boek vond ik het, en als haar tweede roman in mijn handen komt, aarzel ik niet.