Chad Harbach - De kunst van het veldspel (samenleesboek april/mei 2012)

En ook een mooie recensie van Willeke

zie www.leestafel.info/chad-harbach

-

Mijn enthousiasme heeft denk ik wel erg te maken met dat ik precies dit soort léésboeken zo op zijn tijd heerlijk vind.

Literair ( ik ben nu bezig met het grote zwijgen, waar de karakters ook behoorlijk uit de verf komen om maar eens wat te noemen) is er misschien wel veel beter geschreven, maar ik vind die verhalenboeken waar je je lekker in kunt storten altijd zo heerlijk. En daar is dit er met recht eentje van

Het grote zwijgen is wat betreft het verhaal ook niet mis trouwens, heel anders, maar héél erg mooi, maar daarover op een andere plek later meer.

Ik heb nog wel een kleine kanttekening trouwens.

De homosexualiteit van Owen, wat in de sporterswereld nog vaak een taboe is, wordt wat mij betreft aan het einde van het boek iets te veel benadrukt. Iemand maakt een homo-opmerking en Owen wordt uitgebreid excuses gemaakt. Het was tot dan toe net zo mooi subtiel, niet al te moralistisch, en daardoor juist krachtiger, en hier vliegt de schrijver dan net uit de bocht. Het maakt het ook meteen ongeloofwaardigerer, do "soft' zal het niet gaan in honkbalkleedkamers neem ik aan.

Dat weet ik niet meer. Mijn kanttekening was het eind. Ik begreep eigenlijk helemaal niet goed waarom ze dat met rector Affenlight deden. Ik heb het een paar keer overgelezen om te kijken of ik iets gemist had maar nee. Alleen waren ze boos over de gang van zaken op het college.

Dettie

Ja dat was ook wel een beetje al te dramatisch. Ik legde de link met Melville..dat ze hem de plek wilde geven wat bij hem paste.

En pella was natuurlijk boos over "de loop van zaken" ( om niet al te veel te verklappen), wat ze pas later ontdekte.

Je bedoelt Melville van Moby Dick? Nu heb ik toch een hiaat merk ik. Ik weet niet meer zo goed wat daar mee was.

Ik weet het hele eind niet meer zo goed, wel wat met de rector gebeurde maar ik vond dat zo vreemd, dat ik het kennelijk niet onthouden heb. Het rijmde naar mijn gevoel niet met het voorgaande. Maar Amerikaanse boeken hebben vaak een snel of vreemd eind.

Wat ik wel heel mooi vond is dat die Owen nooit ergens over 'zeurt'. Hij leest en is wie hij is. Nooit drama of ellende maar kalm en daardoor bijna soeverein.

Dettie