Tommy Wieringa - Joe Speedboot

Joe Speedboot uit,

ik kom er nog uitgebreider op terug, maar wat heb ik dit boek met veel leesplezier gelezen, het heeft eigenlijk alles..mooie zinnen, een goed verhaal, een diepere laag, grote thema s, prachtige beschrijvingen,

en het schrijf-plezier spat er vanaf.

Een aanrader!

groeten,

Wil

Ja geweldig boek he Wil. Eigenlijk heb ik in mijn bespreking het 'Chinese' boek nauwelijks genoemd, terwijl dat toch ook erg belangrijk was. Gelukkig heeft Marjo dat weer goedgemaakt.

Bernadet

Ik heb Joe Speedboot uit. Het is een boek dat je echt uit wilt lezen, liefst achter elkaar door. Ik heb genoten van de humoristische beschrijvingen, was af en toe ontroerd, hield soms mijn adem in door de spanning en moest ook een beetje denken aan Irving door de bizarre omstandigheden.

Prachtig!!! Ik zocht nog een cadeau voor een vriend, maar heb het gevonden (hoop dat hij niet 'schrikt' vd scenes waarin Fransje en PJ de liefde bedrijven).

Groetjes, Monique

Ja heerlijk boek! En waarom schrikken, die liefdesscenes zijn niet platvloers geschreven.

Ik vond zo leuk dat Joe nog éven over kwam vliegen toen P ging trouwen!

Bernadet

Dit is een boek om aan iedereen aan te raden. Er straalt zoveel positiefs van uit, is een prachtig verhaal, heerlijke, originele personages, en heel goed geschreven!

Groetjes. Tiba.

Helemaal met jullie eens: wat een heerlijk boek!

De beschreven avonturen zijn spectaculair, de toon is licht, het taalgebruik bij tijd en wijle poëtisch, de metaforen fraai.

“Betlehem Asfalt is de kurk waarop Lomark drijft, zeggen ze, en elke familie staat haar eerstgeboren zoon af.”

“De zomer is overrijp nu.”

“ Op de punt van de krib zitten twee ruggen, met lange antennes vangen ze signalen uit het water op: Joe en Christof”. (Ze zitten te vissen)

“Wit is wit en zwart is zwart. Wij maken geen onderscheid hier.” (Over een kleurling wiens huidskleur lichtbruin is).

“Dirk loopt een eind voor ons uit: zijn rug schaamt zich.”

Dat alles staat in dienst van een thema dat meestal zware leeskost met zich meebrengt: hoe verder te leven na een zo ingrijpend ongeluk op jonge leeftijd? Natuurlijk zijn er de beperkingen, de teleurstellingen, de pijn en de schaamte bij het afhankelijk zijn van anderen voor primaire zaken als toiletbezoek, maar door het gekozen perspectief word je er met je neus opgedrukt, dat iemand die spastisch, verlamd en sprakeloos in een rolstoel zit NIET automatisch ook zijn verstand kwijt is. Maar gewoon een mens is met menselijke behoeften en emoties èn met mogelijkheden. En die op meer terreinen dan gedacht/verwacht een “normaal” leven kan leiden. Ik denk dat deze ontwikkelingsroman meer betekent voor de emancipatie van de gehandicapte medemens dan melodramatische verhalen zouden kunnen.