Ellen Heijmerikx - Wij dansen niet

ik dacht eens na over de tijd dat ik zo klein was. ben nu 61.

het was in ons gezin, maar ook in zoveel andere gezinnen normaal dat, als ik stout was geweest, met de mattenklopper kreeg.

ik weet nog dat ik samen met mijn broertje in bed aan het dansen was. mijn moeder had al een paar keer gewaarschuwd.

en we wisten, als ze nu boven komt dan is het mis en krijgen we met de mattenklopper.

en daarom deden we donald ducken in onze pyamabroek en toen mijn moeder het door had, moest ze vreselijk lachen.

lichamelijke straf was in die jaren heel gewoon, gelovig of niet.

mijn zus ging naar het buitenland emigreren en schreef, mam, kunt u mij een mattenklopper sturen, want die hebben ze hier niet.

ik denk dat je het ook van die kant moet bekijken. in welke tijd gebeurde het. een corrigerende tik kan soms heel nuttig zijn,

maar omdat er zoveel kindermishandeling is, is het goed om het af te schaffen.

als je rechts op de cgn-site kijkt dan lees je dat er 1100 jonge mensen bij elkaar zijn voor een conferentie geloof ik.

hoe kan het dan dat daar toch nog zoveel jeugd is en dan in deze tijd? wat spreekt hen dan zo aan? dan moet daar toch wel iets veranderd zijn.

ik ging op google kijken naar noorse broeders en zag een gezin flietstra met heel veel kinderen. grootste gezin van nederland.

ik kreeg niet de indruk dat al die kinderen zo ongelukkig zijn. er zal in die vijftig jaar toch ook een soort groei zijn geweest.

ik kan me niet voorstellen dat het er daar nu nog zo barbaars aan toe gaat. ik vind alles wel eenzijdig. alleen uit het verleden.

ja, toen was het zo en dat was ook vreselijk. had niet zo moeten gebeuren.

Dit boek gaat in de eerste plaats over het meisje Janne dat opgroeit in een gezin dat zich aansluit bij de Noorse broeders en hoe dat ging in die tijd. Het slaan van de kinderen was iets dat de ouders voorheen nooit deden. Ze deden het omdat derden hen dat opdroegen. Daar ligt de nadruk op.

De avonden van Gerard Reve geeft in feite ook een tijdsbeeld over hoe het toen was en er zijn heel veel boeken, fictie en non-fictie, verschenen die over bepaalde periodes gaan. Gelukkig wel! Ik zou ze niet willen missen. Het geeft weer hoe er in een bepaalde tijd geleefd en gedacht werd.

Ik ben nu 55 en streng gelovig opgevoed (katholiek) wat ik ook niet prettig vond en heb ook de tijd meegemaakt dat vrouwen met hoofddoek of hoedje in de kerk moesten verschijnen. Mannen moesten daarentegen hun hoed af doen. Iedereen weet hoe erg de katholieke kerk in Nederland veranderd is, maar toch vind ik het wel prettig om te lezen over die tijd.

Ik denk dat Ellen Heijmerikx gewoon ook over een bepaalde periode heeft willen vertellen, wat alleen al uit geschiedenisoogpunt heel interessant is.

Dettie

En anders wordt het ook een onhandig dik boek

Annemarie schreef : En anders wordt het ook een onhandig dik boek

Haha ja ook dat!

Dettie

wat ik me af vraag is, als het fictief geschreven is, dan is het gemakkelijk om alles als waarheid aan te nemen en zo'n hele gemeente er op aan te kijken..

natuurlijk geloof ik wel dat zij veel dingen zo ervaren heeft, maar in een interview met een krant zei ze, ik dacht dat het niet spannend genoeg was

en dat ik er misschien een moord in had moeten schrijven.

wanneer houd fictie op en wat is waarheid?