Daphne Huisden: Alles is altijd fictie (debuut)

En wat vond je van de plot, zonder veel te verraden?

Wel gaandeweg worden de gebeurtenissen telkens ietsje ongeloofwaardiger, fictiever zo je wilt, zodat ik het einde interpreteerde zoals ze het zelf interpreteerde. Is dat duidelijk en cryptisch genoeg voor je? Anders gaan we toch gewoon een Verklapper plaatsen....

Overigens vond ik haar beschouwingen over de aard van de mens en de maatschappij helemaal niet fictief.

Het gaat mij er meer om hoe je daar op reageerde. Ik ken genoeg lezers die op zo'n moment zouden afhaken, omdat 'het verhaal niet meer te volgen is'. Omdat het te gek voor woorden wordt.

Maar gelukkig deed je dat niet. Afhaken bedoel ik.

Nee, te gek voor woorden vond ik het niet worden. Het was toch gewoon te volgen? De dingen die gebeurden werden allengs wat onwaarschijnlijk, teveel van het goede, maar niet meer te volgen kun je hooguit de laatste pagina's noemen. Bovendien wist ik van tevoren, dat het misschien niet echt gebeurde. Daarbij vond ik haar analyse van de mensen om haar heen mooi verwoord. Ik haak niet zomaar af. Dat doe ik met name als het verhaal technisch slecht in elkaar steekt, slecht geschreven is of (voor mij) onbegrijpelijk. En in het laatste geval ga ik nog lang door als het goed geschreven is, omdat ik het wìl begrijpen.

Maar nu ben ik wel benieuwd hoe jij het hebt geïnterpreteerd.

Is interpretatie mogelijk? Voor mij was het het antwoord op de titel van het boek. Alles is fictie: je weet niet meer wat er echt is en wat niet. Ben je alleen een toeschouwer, of zit je in het hoofd van de hoofdpersoon? Het eerste betekent dat het hele verhaal op losse schroeven staat, het tweede dat er iets gebeurt met het meisje waar je geen grip op hebt.

Dat ik dat niet weet, dat vind ik het leuke van dit boek. Het is verrassend.

Ik weet het niet meer: heb ik het verzonnen of heb ik Daphne Huisden gisteren echt gezien en gesproken..

Ha, ha, nee hoor, ze was helemaal echt!

Maar ik heb gehoord dat ik even iets recht moet zetten. Ik zeg in mijn verslag steeds 'zij' als ik het over de hoofdpersoon heb, maar het is geen 'zij'. Het is ook geen 'hij'. Ik zou moeten herlezen, het maakt het boek waarschijnlijk toch anders.

Zoals Arjan Peters opmerkte: het blijft een het. Hij wilde wel weten of dat moeilijk was geweest, om consequent te vermijden er een mans- dan wel vrouwspersoon van te maken. Goed controleren zei ze en vertelde over een discussie over een pyjama die het personage aanhad. Dragen mannen wel een pyjama? Zo niet, dan moest het iets anders worden, want het moest voor allebei 'kunnen'.

Op de vraag waar haar nieuwe roman speelt reageerde ze: 'nergens'.

Peters: 'Natuurlijk! of hier, of daar, dus nergens.. '