Philippe Claudel: Grijze zielen

Je Prachtig boek is dit he,

het is al even geleden dat ik het gelezen heb (en sinds dien is het constant uitgeleend aan iedereen).

Ik kan me herinneren dat ik vooral vond dat er zulke prachtige zinnen in stonden waar je de rest van de dag dan over liep na te denken.

Ben benieuwd naar zijn andere boek.

Wil

Ik kan niet anders dan me bij jullie reacties hierboven aansluiten.

Ik vind "Grijze Zielen" echt een pareltje, waarvan het verhaal nazindert en blijft nazinderen. En wat kan Claudel mooi schrijven! Enerzijds heb ik het gevoel dat die prachtige zinnen het verhaal juist erger maken, 'dieper' maken. Maar anderzijds heb ik dan ook weer het gevoel dat ze het verhaal juist draaglijker maken, troost bieden. Ook erg knap vind ik hoe raak zijn beschrijvingen zijn. Bij andere boeken stoor ik me vaak aan beschrijvingen: ik vind ze te lang, te moeilijk, te gekunsteld, te vergezochte woorden...Maar hier: elke zin is een feest om te lezen, waarbij ik het opgeroepen beeld onmiddellijk glashelder voor me zie en voel. Ik lees de zinnen nog een keer, niet omdat ik ze niet begrijp, maar omdat ze zo heerlijk mooi zijn.

Ik heb het boek nu een tweetal weken uit, maar het laat me niet los.

Groetjes, kim

Goed zo Kim, doe jij ook maar een duit in het zakje! Mijn lijstje blijft maar groeien.....

Dat herken ik: zinnen nog een keer lezen (of soms het hele boek gewoon meteen van voren af aan beginnen) omdat ze zo mooi zijn..

Ik adviseer Mortier en Bergounioux als je daar van houdt..

Hee Librije, Grijze zielen is een héél erg moooooi boek, moet je toch echt gelezen hebben!

Dettie

Ja, vind ik ook. :lol: